کودک شهیدی که جوری بدنش متلاشی شده بود که بعد از یک ماه با آزمایش دی ان ای تکه ای بدن به پدر و مادر دهه هفتادیش تحویل دادن. پدر روزها روی آوار مدرسه منتظر تکه ای از بچش می نشسته ...

پدر و مادری که در تشییع پیکر دانش آموز های شهید حسرت به دلشون بود کاش از لابلای اونهمه تابوت یکی هم سهم بچه اونها باشه ... و پدری که بغض مثل سنگ توی گلوش بود ... و وقتی مادر متوسل به امام رضا می شه حالا بعد از یک ماه تکه ای از بدن براشون میاد و دل مادر کمی آروم میگیره...

چشای اون پدر رو ببین خیس و گلوش بغض داره اونو بابا ها خوب میفهمن

پلی استیشنش هنوز هست

تو مسیر بندر عباسیم، فردا تشییع سردار تنگسیری باشیم به نیابت از همه شما ...

میناب هیچ وقت از ذهنم پاک نمیشه به خدا وقتی پا تو مزار اون بچه ها میگزاری هیچی دلت رو آروم نمیکنه جز هق هق زدن و گلوله گلوله اشک ریختن وقتی اون همه قبر کوچیک کنار هم میبنی ... ای خدا

خدایا چه روزایی رو داریم تجربه میکنیم گریه خنده اشک قدرت دلتنگی ... همش رو میتونی تو یه لحظه داشته باشی