یک نفس ای پیک سحری؛ بر سر کویش کن گذری… گو که ز هجرش به فغانم به فغانم! ای که به عشقت زنده منم؛ گفتی از عشقت دم نزنم… من نتوانم نتوانم نتوانم! #محمد_اصفهانی @dobeit | دو بیت شعر

تو مرد باش و میندیش از گرانی درد همیشه درد به سَرْوَقتِ مرد می آید... #هوشنگ_ابتهاج @dobeit | دو بیت شعر

خداوندا مده آن یار را غم مبادا قامت آن سرو را خم تو می دانی که جان باغ ما اوست مبادا سرو جان از باغ ما کم #مولانا @dobeit | دو بیت شعر

چه خوب می‌شد اگر بعد از این بهانه نگیرم سراغ هیچ کسی را در این زمانه نگیرم چه خوب می شد اگر بی‌خیالِ خاطره بودم که دسته‌دسته گل از دستِ رودخانه نگیرم سرم به کار خودم باشد و خیال بلندم چنان که هیچ سری را به روی شانه نگیرم دلم گرفته، چه می‌شد که بی‌تو دلخوشی‌ام را از این انار ترک‌خورده، دانه‌دانه نگیرم مرا ببر به همان کوچه، قول می‌دهم این بار گلوی نازکِ گنجشک را نشانه نگیرم اجازه می‌دهم از دست من فرار کند کبک و جوجه چلچله‌ها را از آشیانه نگیرم و قول می‌دهم این بار در سکوت و سیاهی تمام ذهن تو را مثل موریانه نگیرم اگرچه فاصله‌ها زیر پای راه نشستند که دست‌های تو را باز کودکانه نگیرم به رغم این همه حالا تو رو به روی منی، پس نخواه زل نزنم، دست زیر چانه نگیرم منم همان که تو با شعله‌های آبی چشمت به آتشم زدی و خواستی زبانه نگیرم #عبدالحسین_انصاری @dobeit | دو بیت شعر

من از جهان به تو دلبسته ام... @dobeit | دو بیت شعر

ذکرِ تو از زبانِ من، فکرِ تو از خیالِ من ... چون بِرود !؟ که رفته‌ای در رگ و در مفاصلم #سعدی @dobeit | دو بیت شعر

تا عهد تو دربستم عهد همه بشکستم بعد از تو روا باشد نقض همه پیمان ها #شبت_بخیر @dobeit | دو بیت شعر

حق با تو بود هر چه بکوشد نمی رسد شیر نفس بریده به آهوی تیز پا.... #فاضل_نظری @dobeit | دو بیت شعر

آيه اصــــل و نسب در گردش دوران زر است هر كسی صاحب زر است او از همه بالاتر است دود اگر بالا نشيند كســـر شــأن شــعـله نيست جای چشم ابرو نگيرد چونكه او بالاتر است ناكسی گر از كسی بالا نشيند عيب نيست روی دريا، خس نشيند قعر دريا گوهر است شصت و شاهد هر دو دعوی بزرگی ميكنند پس چرا انگشت كوچك لايق انگشــــتر است آهن و فولاد از يك كوه می آيند برون آن يكی شمشير گردد ديگری نعل خر است كــــره اسـب ، از نجابت از پـس مــــادر رود كــــره خــر ، از خــريت پيش پيش مــــادر است كاكـل از بالا بلندی رتبــه ای پيدا نكرد زلف، از افتادگی قابل به مشك و عنبر است پادشه مفلسْ كه شد، چون مرغِ بی بال و پر است دائماً خون ميخورد تيغی كه صاحب جوهر است سبزه پامال است در زير درخت ميوه دار دختر هر كس نجيب افتـاد مفت شوهر است صائبا! عيب خودت گو عيب مردم را مگو هر كه عيب خود بگويد، از همه بالاتر است #صائب_تبریزی @dobeit | دو بیت شعر

مادر بزرگ عطر برنج شمال بود؛ کم بود نان سفره اش اما حلال بود... @dobeit | دو بیت شعر

گفته بودم که نکُن پیله به من "چرخُ فلک" پیله کردی به من آنقدر که "پروانه شُدم"... #خسرو_شکیبایی @dobeit | دو بیت شعر

اسارت رفت فرزند خلیل الله! نه هرگز... بُتی در شام باقی بود زینب رفت سروقتش @dobeit | دو بیت شعر