تو آن نه‌ای که چو غایب شوی ز دل بروی تفاوتی نکند قرب دل به بعد مکان! #سعدی @dobeit | دو بیت شعر

هرکسی از یار چیزی خواست هنگام وصال من به محض دیدن او خاطرش را خواستم #محمد_سهرابی @dobeit | دو بیت شعر

عمری به جستجوی همیم و نمی‌رسیم سخت است فکر وصلت مهتاب و آفتاب #سعید_صاحب‌علم @dobeit | دو بیت شعر

دلگیرِ آسمانم و آزرده‌ی زمین امشب برای هرچه و هر‌ کار خسته‌ام #محمدعلی_بهمنی @dobeit | دو بیت شعر

دلم گرفته از این روزها دلم تنگ است میان ما و رسیدن هزار فرسنگ است مرا گشایش چندین دریچه کافی نیست هزار عرصه برای پریدنم تنگ است اسیر خاکم و پرواز ، سرنوشتم بود فرو پریدن و در خاک بودنم ننگ است چگونه سر کند اینجا ترانه ی خود را دلی که با تپش عشق او هماهنگ است هزار چشمه ی فریاد ، در دلم جوشید چگونه راه بجوید که رو به رو سنگ است مرا به زاویه ی باغ عشق ، مهمان کن در این هزاره فقط عشق، پاک و بی‌رنگ است #سلمان_هراتی @dobeit | دو بیت شعر

کجاها را به دنبالت بگردم شهرِ خالی را!؟ دلم انگار باور کرده آن عشق خیالی را نسیمی نیست؛ ابری نیست؛ یعنی نیستی در شهر تو در شهری اگر باران بگیرد این حوالی را مرا در حسرت نارنج‌زارانت رها کردی چراغان کن شبِ این عصرهای پرتقالی را اناری از لبِ دیوار باغت سرخ می خندد بگیر از من بگیر این دستهای لاابالی را نسیمی هست؛ ابری هست؛ اما نیستی در شهر دلم بیهوده می‌گردد خیابان‌های خالی را...! #اصغر_معاذی @dobeit | دو بیت شعر

چو افتادم به دامت، آفرین گفتم خدایت را که زلفت با دلم می‌گفت: صید از اوست، دام از ماست #فاضل_نظری @dobeit | دو بیت شعر

آنچنان کز پیله ها، پروانه می آید برون عاقبت جان از تنِ بیگانه می آید برون پیله دنیا دو روزی خانه ما بیش نیست آدمی هم آخر از این خانه می آید برون شوکت پرواز اگر خواهی به پیله صبر کن کرم ابریشم چنین شاهانه می آید برون چون شدی تسلیم حق، پرواز ممکن می شود بال، جای دست تو از شانه می آید برون کنج خلوتخانه ی خود را غنیمت دان که گاه گنج هم از گوشه ویرانه می آید برون #عاصی_خراسانی @dobeit | دو بیت شعر

ز شوقِ دیدنِ رویت، چنان دارم تب‌و‌تابی ندانم موعد دیدار، کدامم من، کدامی تو... #راحم_تبریزی @dobeit | دو بیت شعر

أمن يجيب الْمُضْطَرَّ إِذَا دعاه و يَكْشِفُ السُّوءَ

یا رب این قافله را لطفِ ازل بدرقه باد که از او خصم به دام آمد و معشوقه به کام... #حافظ @dobeit | دو بیت شعر

ای مرد، در میانه‌ی میدان چه می‌کنی؟! در لابلای جنگل و باران چه می کنی؟! میز ریاست تو چه کم داشت از رفاه در ورزقان و در مه و بوران چه می‌کنی؟! دل کنده از اوامر و دستور و پایتخت در نقطه‌های مرزی ایران چه می‌کنی؟! ای هفت‌روز هفته، به فکر ضعیف‌ها همشانه ی فقیر و ضعیفان چه می‌کنی؟! تهران اگر که شهر و مقرّ ریاست است پس در میان ایل و دهستان چه می‌کنی؟! @dobeit | دو بیت شعر