- تمامِ دلخوشیِ زندگیِ من، اینست: که وقت مرگ بیایی و مرگ، شیرین است... #شب_نوا @dobeit | دو بیت شعر

ناامید از در رحمت‌ به‌ کجا باید رفت؟! یا رب‌ از هرچه‌ خطا رفت، هزار استغفار ••••••••••••••••••••••••••••••• احیایِ شبِ قدر، اگر فایده ای داشت آن هم بِعَلــــیِّ بِعَلــــیِّ بِعَلـــــی بود... ••••••••••••••••••••••••••••••• یارب دل مرده‌ی مرا احیاء کن بر روی گدای نیمه شب در وا کن سوگند به قطره قطرهٔ خون علی پروندهٔ اعمال مرا امضا کن ••••••••••••••••••••••••••••••• به کس پناه نجویم پیِ گشایشِ کار همان که در به رُخم بسته، باز خواهد کرد @dobeit | دو بیت شعر

+تجلی کرده از هر سو جمال کبریا اینجا +حریمش جلوه لا تقنطوا من رحمت الله است #عاصی_خراسانی @dobeit | دو بیت شعر

این مپندار که نقش تو رود از نظرم؛ خاطرت جمع که در خواب پریشان منی... #مهدی_سهیلی @dobeit | دو بیت شعر

من سحر را تشنه بودم بخت خواب آورده بود نامسلمان وقت افطار آفتاب آورده بود کیستم من؟ دائم الخمری که از اقبال بد روز بعد از توبه‌اش ساقی شراب آورده بود شمع تب‌داری که عمری سوختم در بی کسی آنکه از آتش برای خویش آب آورده بود من گلی بودم که دنیا بعد پرپر کردنم با لبی خندان سر خاکم گلاب آورده بود!! روزگارم گیسوانی بود چون شب تار تار کاش چشمانی برایم ماهتاب آورده بود زندگی وقتی مرا تا پای دار آهسته برد غم، رفیق کهنه‌ام قدری طناب آورده بود! در کتاب عشق خواندم جبرییل از آسمان عاشقی را جزء آیات عذاب آورده بود... #سعید_فارس @dobeit | دو بیت شعر

فردوسی سعدی حافظ مولوی جامی صائب تبریزی بیدل دهلوی اینها ائمه شعر و پیامبران شعر فارسی هستند🌱 @dobeit | دو بیت شعر

اگرچه زخم به فرقش سه روز منزل داشت علی جراحت سر را همیشه در دل داشت نه پنج سال خلافت، که پیش از آن هم نیز دلی به سینه چنان مرغ نیم‌بسمل داشت دمی که آینهٔ آب چاه را می‌دید هزار حنجره فریاد در مقابل داشت همیشه دست کریمش ز دیده پنهان بود چو بوته‌ای که در آغوش خاک حاصل داشت به نخل عاطفه‌اش دستِ هیچ‌کس نرسید به ذره چون دل خورشید، مِهر کامل داشت اگر شبانه به اطعام سائلان می‌رفت -به جان فاطمه- شرم از نگاه سائل داشت پس از شهادت زهرا، علی ز عمق وجود، همیشه در دل خود انتظار قاتل داشت... #غلامرضا_شکوهی @dobeit | دو بیت شعر

از درون آشفته و ظاهر چو کوهی استوار رنج ها اینگونه ما را مرد بار آورده اند... @dobeit | دو بیت شعر