از اطمینان به دیکتاتوری تا گریه از سرشوق! به چندسال گذشته فکر میکنم. به آن اوایل نوجوانی وقتی که میثم مطیعی مداح موردعلاقه‌ام بود و یقین داشتم که اقای خامنه‌ای و جمهوری اسلامی دارند اسم اسلام را خراب میکنند. هیچ اخباری را پیگیری نمیکردم و صرفا به گوش دادن چند مداحی بسنده میکردم و میگذشتم. یکبار که تصادفی شنیدم میثم مطیعی در بیت رهبری مداحی کرده از تعجب باز ماندم! آنقدر بر نا حق بودن اطمینان داشتم که از خودم پرسیدم چرا؟! مداحان چرا به بیت رهبری می‌روند؟ چرا تحریم نمیکنند؟! آنموقع‌ها که مدتی چادر را کنار گذاشتم هم خوب به خاطر دارم. حتی یادم می‌آید هرزگاهی با ناخن‌های لاک زده هم بیرون میرفتم. راستش را بخواهی نمی‌دانم چه شد و و چه اتفاقی افتاد که با ورود به دانشگاه ورق برگشت. چادر را دوباره پوشیدم. اگر جایی صدایم می‌رسید چند کلمه‌ای هم از اسلام و حق دفاع می‌کردم. اما دفاع از امام خامنه‌ای در فضای حقیقی؟ نه! یادم نمی‌آید مهرماه بود یا اوایل آبان ۱۴۰۳ که روزی در دانشگاه بودم و با چندین تماس بی پاسخ از شماره ناشناس رو به رو شدم. تماس که گرفتم گفتند قرعه‌کشی کردیم و شما برای دیدار دانشجویی با رهبر انقلاب انتخاب شده‌اید. شوکه بودم. اما به چشم یک سفر کوتاه و جالب به تهران نگاهش کردم و راه افتادم. با چند دوست در محل اسکان آشنا شدم که برخلاف من شوق زیادی برای دیدار با آقا داشتند من اما هنوز در ابهام و سردرگمی به سر می‌بردم. یادم هست که صبح خیلی زود بعد از نماز صبح باهم به سوی بیت رهبری حرکت کردیم. هرچه نزدیک‌تر می‌شدیم احساساتم عجیب‌تر میشد. گیت‌ها را یکی یکی پشت سر گذاشتیم و بالاخره به حسینیه رسیدیم. باورم نمیشد که روی گلیم‌های آبی رنگ معروف قدم برمیدارم. از آن عجیب‌تر برایم این بود که انقدر زود رسیدیم که توانستیم ردیف اول بنشینیم و حالا با هیجان به صندلی خالی رو به رویم زل زده بودم. همه چیز ساده بود. ساده‌تر از چیزی که فکرش را می‌کردم. به خودم آمدم دیدم با صورتی خیس از اشک همراه بقیه شعار میدهم و با دست‌هایی مشت شده فریاد حیدر حیدر سر میدهم. و در نهایت لحظه دیدار! موجی از جمعیت به سمت شما پرواز میکرد و یادم هست آنقدر در بین جمعیت فشار به بدنم‌آمده بود که تا مدت‌ها بعد از بازگشت بدن درد داشتم. همان دیدار ناگهانی و کوتاه و بدون مقدمه، که بعدا فهمیدم یکی از دوستان اسم‌ من را هم بیخبر برای قرعه‌کشی ثبت کرده، نتیجه‌اش شد مهری وصف ناپذیر از رهبر عزیز که در دل من جوانه زد. تا جایی که رو به روی مسئول دانشگاه ایستادم و محکم گفتم ما اجازه نمی‌دهیم رهبر در دانشگاه مظلوم باشد! اما حالا عزیزم همه‌چیز با سرعت پیش می‌رود. از زمانی که خبر شهادتتان را شنیدم تا همین الان احساسات متفاوتی را تجربه کردم اما هیچ‌کدام ترس و دلهره نبود! خیالم راحت‌ است که شما در آغوش سیدالشهدا هستید و از آسمان حواستان به سربازانتان هست. یقین دارم که اگر راه شما را ادامه دهیم به ظهور صاحب الزمان خواهیم رسید. ان‌شاءالله.

حالا دوباره بغض میکنم ولی به خودم اجازه نمیدم گریه کنم. گریه‌هام رو نگه میدارم برای نزدیک‌های سحر. الان وقت غصه خوردن نیست

روزی که خبر شهادت اعلام شد اینجا نوشتم من گریه نکردم و آرومم چون میدونم دست خدا با ماست. اما حالا هربار ویدئو‌های تجمع مردم را می‌بینم گریه میکنم. نه از سر ناراحتی که از سر غرور! اشک‌ میریزم و افتخار می‌کنم به هموطن بودن با افرادی که در این شرایط جنگی به جای فرار به پناهگاه‌ها به خیابان می‌آیند و فریاد خونخواهی رهبر شهید خود را سر می‌دهند. هرچه می‌گذرد بیشتر می‌فهمم که هیچ چیز مانند خون پاک رهبر عزیزم نمی‌توانست اینگونه مردم را زیر یک پرچم جمع کند.

ترامپ گفته من باید در انتخاب رهبر جدید سهیم باشم؟ یکی اونجا نبود بگه تو سگ کی باشی؟

فهمیدم آقا من نه قهوه پرسن‌م، نه چایی پرسن. حرم پرسن‌م. آب خوری‌های ورودی حرم پرسن.