حالا دوباره بغض میکنم ولی به خودم اجازه نمیدم گریه کنم. گریه‌هام رو نگه میدارم برای نزدیک‌های سحر. الان وقت غصه خوردن نیست

روزی که خبر شهادت اعلام شد اینجا نوشتم من گریه نکردم و آرومم چون میدونم دست خدا با ماست. اما حالا هربار ویدئو‌های تجمع مردم را می‌بینم گریه میکنم. نه از سر ناراحتی که از سر غرور! اشک‌ میریزم و افتخار می‌کنم به هموطن بودن با افرادی که در این شرایط جنگی به جای فرار به پناهگاه‌ها به خیابان می‌آیند و فریاد خونخواهی رهبر شهید خود را سر می‌دهند. هرچه می‌گذرد بیشتر می‌فهمم که هیچ چیز مانند خون پاک رهبر عزیزم نمی‌توانست اینگونه مردم را زیر یک پرچم جمع کند.

ترامپ گفته من باید در انتخاب رهبر جدید سهیم باشم؟ یکی اونجا نبود بگه تو سگ کی باشی؟

فهمیدم آقا من نه قهوه پرسن‌م، نه چایی پرسن. حرم پرسن‌م. آب خوری‌های ورودی حرم پرسن.