مرحوم حاج محمداسماعیل دولابی: خداوند فرمود: هر چی دیدی هیچی نگو، من هم هرچی دیدم هیچی نمی‌گم؛ یعنی تو در مصائب صابر باش و چیزی نگو، من هم در کوتاهی‌ها و خطاهایت چیزی نمی‌گویم. @doolabi

🌺 پاداش عبادات مرحوم حاج محمداسماعیل دولابی: چقدر نمازی که حمد خدایش را بکند لذیذ و پاک است، آیا این بابِ مزاج نیست؟ به هنگام نماز با صاحبش تماس می گیرد، آیا جا دارد که از بابت آن مزد بخواهد؟ آیا هیچ مزدی بهتر از نماز می شود تصور کرد؟ از الان تا پنجاه روز دیگر قرار می گذاریم که یک چیزی بنویسید که بتواند مزد نماز باشد و از خود نماز بهتر باشد. لابد مزد، باید بهتر از خودِ کار باشد... برای روزه هم همین طور. برای دست سر یتیم کشیدن چیزی را پیدا کن که از آن بهتر و مزد آن باشد... گفت پس چرا آدمی به هنگام عبادت کُره دارد؟ گفت چون نمی داند که چه کاره است. خیال می کند خداوند کار شاقی بر عهده اش گذاشته است. لذا با خُلق تنگ می رود و می دانید که خلق تنگ قرب نمی آورد.  (منبع: کتاب طوبای محبت، برگرفته از سخنان عارف بالله مرحوم حاج محمد اسماعیل دولابی، جلد سوم، صفحه 161 و 162) @doolabi

مرحوم حاج محمداسماعیل دولابی: کار خدا حیات دادن است. غم و غصه مربوط به حیات تازه است. قرآن می فرماید:« إنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً »؛ یسر و آسانی در عسر و سختی خوابیده است. جای اصلی کار، همان جایی است که سخت است. این، هم مربوط به جسم و هم مربوط به روح است. خداوند به این مطلب هم تأکید کرده است. یعنی حتما این چنین است، شک نکنید. امیدوارم خداوند پرده ها را بردارد و یسر دائم مرحمت کند. خداوند گاهی فتق می کند و گاهی رتق، باز می کند و می بندد. گاهی قبض می کند و گاهی بسط. انسان نمی داند چه می شود؛ یک وقت بسط می شود و نمی داند از خوشحالی چه کند. گاهی هم غم می آید. قبض و بسط مربوط به قلب است. در مواقعی که ناجور است باید صبر کرد، دندان سر جگر گذارد و خوابید. باید صبر کرد تا فرج حاصل شود. منبع: کتاب طوبای محبت جلد یکم،مجلس سوم،گشایش در سختی صفحه ۴۳ @doolabi

مرحوم حاج محمداسماعیل دولابی: هیچ ابتلائی، چه دنیایی و چه آخرتی، به مؤمنی نمی‌رسد، الّا اینکه ضامن‌اش خداست و خدا جبران می‌کند. #لعنت_بر_صهیونیسم @doolabi

مرحوم حاج محمداسماعیل دولابی: همان وقتی که مغموم شده‌اید و زانوی غم در بغل گرفته‌اید و خود را از همه محروم‌تر می‌بینید، لطف حق بالای سر شماست و فرج نزدیک است؛ انَّ معَ العسر یسرا @doolabi

مرحوم حاج محمداسماعیل دولابی: انسانی که طول امل و آرزوی دراز و زیاد دارد هر چه را خداوند به او داده و می‌دهد، اصلاً نمی‌بیند چون حواسش جای دیگر است و به نداده‌هاست. @doolabi

مرحوم حاج محمداسماعیل دولابی: [انسان] اگر خودش را نشناسد هیچکس را نشناخته است؛ نه پیامبر و نه امام علیهم‌السلام، نه زمین و نه زمان. لذا از فطرت توحیدی و وجدانِ خودت که در ذاتت هست حرکت کن. آنگاه است که کلمات انبیاء و اولیاء برایت نافع است. هرچه بفرمایند و حدیث برایت بخوانند و بشنوی خواهی دید که آن را پیشتر(قبلتر) خوانده‌ای. کی خوانده‌ای؟ نمی‌دانم. آیا آن را در شکم مادر خوانده‌ای؟ اما اگر فطرتت راه نیافتاده باش،د یک حدیث که بخوانی می‌گویی: آه! یعنی خواندم ولی اهلش نیستم. تازه این قشنگ‌ها هستند که آه می‌کشند. کسی که قلبش پشت زبانش باشد به درد راه نمی‌خورد. چرا جلوتر خواندی تا آه بکشی؟ می‌خواستی صبر کنی و با رغبت جلو بیایی، و درست و آدم‌وار حدیث را بخوانی. زبان را جلو می‌اندازید و می‌خوانید و می‌خوانید، حال آنکه دل برای خود خوابیده است... . اول دل خدا را بخواند، بعد زبان حرف بزند. منبع کتاب طوبای محبت، جلد سوم صفحه ۱۳۹، مجلس ششم @doolabi