اگر اندامم درد کند شفا تو دهی چون «تو»‌ام درد کنی شفا که دهد؟ #تذکرة_الاولیاء @dorde_dard

بعضی باشند كه سلام دهند و از سلام ايشان بوی دود آيد! بعضی باشند كه سلام دهند و از سلام ايشان بوی عود آيد! اين را كسی دريابدكه او را مشامی باشد! #مقالات_شمس @dorde_dard

صد خامه بشکنی که به مشق ادب رسی #بیدل_دهلوی معلمی شغل نیست؛ عشق است؛ تعلیم، تنها جانِ شیفته‌ای را شاید که عشق را در طبق‌های نور، به پویندگان طریق حقیقت عرضه دارد؛ علم و حلم را سرآمد، نیکوگفتار و آینه‌کردار باشد. ای جان‌های پاک، این عشق گوارایتان!❤️🌺 #فاطمه_مظفری #معلم @dorde_dard

این کیک شاعرانه هم تقدیم به اساتید و معلمان کانال😍 @dorde_dard

باغ کاغذی هنوز عاشقم آن مهربانِ دانا را کسی که یاد به من داده بود الفبا را کسی که ساخت مرا آشنا به واژه‌ی آب سپرده بود به دستم کلید دریا را کسی که قلب وی از آسمان سخی‌تر بود چو می‌نواخت به بارانی از صدا، ما را همیشه در وسط ذهن کودکانه‌ی من نشسته بود به پاسخ سؤالِ دنیا را کسی که بر سر میزش همیشه گلدان بود کسی که دوست نمی‌داشت غیر گل‌ها را کسی که بوسه به رویم به خواب می‌زد اگر به هر بهانه نمی‌خواست عذر دعوا را کسی که بار نخستین به دست من بنهاد به باغ کاغذی عشق، دست «سارا» را به شکل مادرِ من بود گاه و می‌رویاند حضور دایم او لحظه‌های زیبا را حضور طرحی از او در خیال من باقی‌ست زمان خراب نکرد این بنای رؤیا را کجاست تا که ببیند شیار چهره‌ی من کسی که توصیه می‌کرد خطّ خوانا را خوشا صفای می هفت سالگی، ای دل! هنوز تشنه‌ام آن جرعه‌ی گوارا را #بهمن_صالحی #معلم @dorde_dard

نخفته‌ایم که شب بگذرد، سحر بزند که آفتاب چو ققنوس، بال و پر بزند نخفته‌ایم که تا صبح شاعرانه‌ی ما ز ره رسیده و همراه عشق، در بزند نسیم، بوی تو را می‌برد به همره خود که با غرور، به گل‌های باغ سر بزند . . . #حسین_منزوی @dorde_dard

انوشیروان را معلمى بود؛ روزى معلم او را بدون تقصیر بیازرد؛ انوشیروان کینه او را به دل گرفت تا به پادشاهى رسید. روزى او را طلبید و با تندى از او پرسید که: چرا به من بى سبب ظلم نمودى ؟ معلم گفت : چون امید آن داشتم که بعد از پدر به پادشاهى برسى . خواستم که تو را طعم ظلم بچشانم تا در ایام سلطنت به کسى ظلم ننمائى ... 📚امثال و حکم @dorde_dard

در امتداد بهار😍 @dorde_dard

کوله باری به دوش، دوشش بود زخم بر دوش سخت‌کوشش بود تیغها می‌خلید پایش را خار در چشم عیب پوشش بود در فتانت یگانه‌ی دوران در سیاست رهین هوشش بود صبر از طاقت و توان افتاد زان مهابت که در خروشش بود طعنه‌ها می‌شنیدم و دیدم یوسفی لحظه‌ی فروشش بود تلخی لحظه‌های بدرودش شوکرانی ز غصه نوشش بود چه غم آهنگی از شکسته دلی نغمه‌ی الرحیل، گوشش بود شعله ور بود آتش طبعم دیگ اندیشه‌ام به جوشش بود حضرت آیت الله #حسن_مظفری @dorde_dard