از یک جایی به بعد، ایجادِ حسِ «خود متوسط پنداری» در طبقه‌ی مستضعف، برای او رفاه نمی‌آورد. کنسرت خیابانی و سینمای طنز جنسی، یا ور رفتن با خط قرمزهای اخلاقی و دین هم او را شاداب نمی‌کند. قسطی فروشی‌ها و مال‌ها و سیتی‌سنترها و فودکورت‌ها هم دردی از او دوا نمی‌کنند؛ چون همه‌ی این اداها، برای پولدارتر شدن پولدارها و متوسط‌های زرنگ! طراحی می‌شوند. بنا نیست طبقه‌ی مستضعف توانمند شود، مولد باشد. او با مصرف فرهنگ تولید شده توسط طبقات پولدار و متوسطِ زرنگ، یک مصرف کننده‌ی وفادار می‌شود و هر ساعت بدهکارتر. مضاف بر این که حسِ «خود متوسط پنداری» او را از ارزش‌ها هم تهی می‌کند. طبقه‌ی «خالی از ارزشِ» نوکیسه و بدهکار، همانی ست که غربگراهای کدخدا پرست، از جامعه‌ی خداپرست می‌خواهند و آن را طبقه‌ی متوسط نامگذاری می‌کنند. آرزومندی که همچنان آن سوی شکاف طبقاتی است و با آرزوهای اجباری‌اش سلفی می‌اندازد، با این تفاوت که درد استضعاف فرهنگی هم بر دردهایش افزوده شده. هویت دینی نشانه می‌رود و فرهنگ کار دگرگون می‌شود. پول، محور می‌شود و فرهنگ «حرکت-برکت» جایش را به «پول، پول می‌آورد» می‌دهد. مستضعفان، قشر آسیب پذیر می‌شوند و سرمایه‌دارهای صاحب نفوذ، هلدینگ کارآفرین! دستاورد اقتصاد شیکاگویی همین است، چون پیش از دستور کار اقتصادی، یک برنامه‌ی فرهنگی است. @dr_omidi

آیا شما بویی از وظیفه شهرداری شهرکرد در سالگرد این مرد بزرگ در شهرکرد استشمام می‌کنید؟ @dr_omidi

اگه می‌خواهید دقیقا مفهوم پروژه بگیری را درک کنید، کافیه عملکرد کانال های علمی و طنز معروف پیامرسان ها و شبکه های اجتماعی را در دولت های مختلف و اتفاقات این روزها ببينيد

سوال اصلی اینجاست که آیا میان‌ سوگنامه‌های پزشکیان و عارف برای بهرام بیضایی و مصطفی تاجزاده و پیام‌های تبریک ایشان برای روز ملی قطر و شادباش سال‌ نو میلادی به پاپ واتیکان، جایی برای حتی یک اشاره کوتاه به سالگرد حماسه مردمی ۹دی وجود نداشت؟!!