🎥 روایت قالیباف از چگونگی شکل گیری میدانی به‌نام خیابان در جنگ تحمیلی سوم @mirforughi

خوب الحمدلله فهمیدیم سند تأسیس میدان خیابان هم به نام آقایان قالیباف و لاریجانی زده شده فقط من متوجه نشدم دقیقا تصمیم ساعت اعلام خبر شهادت امام شهید چه ربطی به آمدن و نیامدن مردم در خیابان داشت؟ مثلا اگه ساعت ۸ اعلام می‌کردند، ما مردم دیگه خیابون نمی اومدیم! یا تروریست ها زودتر ساعت ۶ میومدن و ایران را میسقوطوندن؟

یه چیز دیگه این شورای من درآوردی هماهنگی مجلس چیه؟ تشکیل این شورا خطر امنیتی نداره، اما صحن علنی داره!

یه چیز جالب هم اینه که رسما شخصیت دوم مملکت و رئیس قوه سوم هم این وسط به هیچ انگاشته شده 😂

دو سال پیش در همچین روزی اسماعیل هنیه در تهران ترور شد و الان نیز در ادامه همان نبردی هستیم که در وقتش صحیح عمل نکردیم و به وعده دروغ دشمن اعتماد کردیم...

خیلی انتحاری میکروفون را جلوی صورتم گرفت و پرسید چی شد که اومدی اینجا؟! آخه این چه سوالیه؟! دیگه این شد البته برای حدود 15 شب قبله @dr_omidi

رهبر معظم انقلاب: بنده علی‌الاصول، نظر دیگری (درباره تفاهم) داشتم رئیس جمهور: این تفاهم نامه حاصل خرد جمعی بود من: حرف #د اضافیه

جلسه ای در ستاد امر به معروف و نهی از منکر استان تشکیل شد که صحبت هام را در جلسه اینجا میذارم: سال‌هاست که هر زمان صحبت از اصلاح فرهنگی می‌شود، عده‌ای هرگونه استفاده از قانون، جریمه و برخورد قهری را نفی می‌کنند؛ گویی فرهنگ فقط با نصیحت و گفتگو شکل می‌گیرد. اما اگر واقع‌بین باشیم، رفتار انسان معمولاً از دو مسیر شکل می‌گیرد: یا از روی علاقه و باور، یا از روی ترس از پیامدهای تخلف. بدیهی است که نمی‌توان انتظار داشت همه افراد جامعه نسبت به همه قوانین و ارزش‌ها دلبستگی قلبی داشته باشند. در چنین شرایطی، قانون و ضمانت اجرای آن نقش خود را ایفا می‌کند. تقریباً همه کشورهای دنیا نیز بر همین اساس اداره می‌شوند. نمونه‌ای روشن، فرهنگ استفاده از کمربند ایمنی است. آیا این رفتار تنها با تبلیغات فرهنگی فراگیر شد؟ یا جریمه و الزام قانونی نیز نقش اساسی در نهادینه شدن آن داشت؟ پاسخ روشن است؛ فرهنگ‌سازی و قانون در کنار یکدیگر نتیجه دادند. فرهنگ‌سازی در سطح عموم جامعه معنا پیدا می‌کند، اما نباید فراموش کرد که اصناف، ادارات، مراکز درمانی، فروشگاه‌ها، کافه‌ها، رستوران‌ها، هتل‌ها، مراکز خدماتی و حتی ویترین مغازه‌ها، خود بخشی از فرهنگ عمومی هستند. این‌ها همان ویترین جامعه‌اند و طبیعی است که هر جامعه‌ای برای ویترین خود ضابطه تعیین کند. به همین دلیل، اگر هدف اصلاح یک هنجار اجتماعی باشد، صرفاً مخاطب قرار دادن مردم کافی نیست. گروه‌هایی که بیشترین اثرگذاری را بر فضای عمومی دارند نیز باید مشمول ضوابط مشخص باشند؛ از سلبریتی‌ها و تولیدات سینمایی و سریال‌ها گرفته تا تبلیغات، کارمندان دولت، مجموعه‌های وابسته به نظام سلامت، تولیدکنندگان و عرضه‌کنندگان پوشاک و خدمات، مراکز تفریحی، اماکن اقامتی و حتی اماکن زیارتی. در فرهنگ اسلامی نیز این حقیقت با جمله مشهور «الناس علی دین ملوکهم» بیان شده است؛ یعنی مردم تا حد زیادی از رفتار و جهت‌گیری صاحبان قدرت و افراد اثرگذار الگو می‌گیرند. در مقابل، به نظر می‌رسد جریانی نیز تلاش کرده است اثرگذاری همین ابزارها را خنثی کند. از جمله با القای این ایده که دین و مذهب صرفاً یک امر شخصی است، یا اینکه ظاهر افراد هیچ ارتباطی با دینداری ندارد، یا اینکه انجام رفتارهای غیراخلاقی توسط برخی افراد مذهبی، دلیل بی‌اعتباری ارزش‌های دینی است. فارغ از موافقت یا مخالفت با این تحلیل، چنین روایت‌هایی در سال‌های اخیر در فضای رسانه‌ای پررنگ شده‌اند. به باور من، آنچه جای سؤال دارد، کم‌توجهی مسئولان به این روند است. شخصاً بعید می‌دانم همه این وضعیت صرفاً حاصل یک خطای محاسباتی ساده باشد. این احتمال را نیز نمی‌توان نادیده گرفت که تصمیم‌سازی‌ها گاهی تحت تأثیر افراد یا جریان‌های اثرگذار قرار بگیرد. همچنین این نگرانی وجود دارد که در برخی حوزه‌های آموزشی، از مدرسه تا دانشگاه و حتی آموزشگاه‌ها، روندی شکل گرفته باشد که به جای تقویت تفکر نقادانه و مسئولیت‌پذیری، پیامدهای دیگری به همراه داشته باشد. این برداشت، البته یک تحلیل شخصی است و نیازمند بررسی و پژوهش دقیق است. بسیاری، فضای مجازی را متهم اصلی تحولات فرهنگی می‌دانند؛ اما شاید دقیق‌تر آن باشد که بگوییم مسئله، خودِ اینترنت نیست، بلکه رفتار و محتوای تولیدشده توسط برخی بازیگران و فعالان این فضاست. کشورهایی نیز وجود دارند که دسترسی گسترده‌تری به اینترنت دارند، اما هنجارهای اجتماعی متفاوتی را تجربه می‌کنند. بنابراین نمی‌توان همه مسائل را صرفاً به فناوری نسبت داد. اگر قرار باشد راهکاری ارائه شود، به نظر می‌رسد سه محور بیش از همه اهمیت دارند: ۱. تدوین و اجرای قوانین شفاف و قابل اجرا برای فضای مجازی. ۲. تعیین ضوابط مشخص برای پوشش و هنجارهای مرتبط در فضاهای عمومی و مراکز اثرگذار. ۳. توجه دوباره به اجرای اسناد تحول در نظام آموزشی و بازنگری در تربیت فرهنگی نسل‌های آینده. در نهایت، فرهنگ‌سازی و قانون، دو رقیب نیستند؛ دو ابزار مکمل‌اند. همان‌گونه که قانون بدون اقناع فرهنگی، ماندگار نخواهد بود، فرهنگ‌سازی نیز بدون ضمانت اجرا، در بسیاری از موارد به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. @dr_omidi

تجمعات خیابانی را خود مردم ساختند خودشون شکل دهی کردند و می‌کنند نه به شعام ربطی داره، نه به هر نهاد و سازمانی چه قبل ماه صفر، چه بعد از ماه صفر دیگه با پیامک و ویدئو و کپشن چپونی سوتی جمع نمیشه 😄

موضوع این بود که چه کنیم امر به معروف و نهی از منکر در جامعه از موضوع حجاب و عفاف گسترده تر بشه و کاربردی و مردمی تر بشه امروز فهمیدم جواب اینه: دهن اونکه میگه "با امر و نهی نمی‌شود جامعه را اداره کرد" را ببندید

منطقا خداوکیلی! یعنی مقصر ماییم که با آمریکا درگیر شدیم؟ اینهمه کشتار مردم توسط آمریکا هم را میگه دعوا! اصلاح طلب همینه! دلار ۲۰۰ تومنی تنها پیشرفت دولت چهاردهم

دیگه اینکه توی زمان اصلاحات آدم را وسط تهران میدزدند، تیکه تیکه میکنن و به راحتی در فضای مجازی مورد علاقه آقایون منتشر می‌کنند انشالله این مورد به اندازه سایت فردوسی پور برای جناب پرزیدنت اهمیت داشته باشه