چون تیم رو بخاطر پول ول کردی

روانم بهم ریخت

_dreamcore

از این وایب خوشت میاد بیا اینجا باهم وارد رویا میشیم شنوای رویاهاتون هستم

درباره همشون صحبت میکنیم دونه دونه

وایردکور (Weirdcore) یک سبک یا «استتیک» اینترنتیه که توی اون عکس‌های معمولی و آشنا با ویرایش‌های ساده، عمداً بی‌کیفیت، سوررئال و کمی آزاردهنده ترکیب می‌شن. هدف اصلیش ترسوندن مستقیم نیست؛ بیشتر می‌خواد حس «آشنای غلط» یا همون uncanny رو ایجاد کنه: انگار داری چیزی رو می‌بینی که از خاطره‌ای قدیمی اومده، ولی خراب شده، دستکاری شده یا مال این دنیا نیست. ویژگی‌های بصری رایج: · کیفیت پایین، نویز، پیکسل‌پیکسل شدن، افکت JPEG، اشباع رنگ بالا یا فلاش دوربین · فضاهای خالی و آشنا: راهرو، اتاق خالی، پارکینگ، مدرسه، مغازه، زمین بازی · عناصر عجیب: چشم‌ها، فلش‌ها، درها، ساعت‌ها، تلویزیون، آسمان جایگزین‌شده، چهره‌های محو، کلیپ‌آرت و ایموجی · متن‌های کوتاه و مرموز با فونت‌های قدیمی مثل Comic Sans یا Impact؛ جمله‌هایی مثل «بیدار شو»، «تو اینجا نیستی»، «همه چیز خوبه» یا «به خانه خوش آمدی» · حس نوستالژی دهه ۹۰ و ۲۰۰۰، اینترنت قدیمی، VHS و رسانه‌های کودکانه حس و تم اصلی: وایردکور معمولاً ترکیبی از نوستالژی، اضطراب، سردرگمی، تنهایی و مسخ واقعیت ایجاد می‌کنه. بعضی تصاویر ترسناک‌اند، بعضی فقط عجیب و ابزورد، و بعضی حتی بامزه. راوی یا مخاطب Often نمی‌فهمه اینجا کجاست، چرا اینجاست و چه اتفاقی افتاده. همین ابهام نقطه قوتشه. خاستگاه: حدود اواخر دهه ۲۰۱۰، به‌ویژه از ۲۰۱۸ به بعد، توی تامبلر، ردیت، اینستاگرام و بعدها تیک‌تاک رایج شد. از سوررئالیسم، میم‌های سورئال، لیمینال اسپیس‌ها و زیبایی‌شناسی اینترنت اولیه تأثیر گرفته. تفاوت با چند سبک نزدیک: · Dreamcore: رؤیایی‌تر، نرم‌تر، پاستلی‌تر و اثیری‌تره. · Liminal Space: فقط مکان‌های خالی و بینابینیه؛ وایردکور می‌تونه شاملشون باشه، ولی ویرایش و متن و عناصر عجیب اضافه می‌کنه. · Traumacore: تاریک‌تر و شخصی‌تره و بیشتر با تروما و سلامت روان سروکار داره. · Webcore: روی اینترنت و کامپیوترهای قدیمی تمرکز داره. در کل، وایردکور یک جنبش هنری رسموی نیست؛ یک زیبایی‌شناسی اینترنتی و سیاله که هر کسی می‌تونه با ابزارهای ساده بسازدش. جذابیتش هم توی همینه که معنی ثابتی نداره و هر بیننده می‌تونه حس و روایت خودش رو از تصویر بسازه.

خب... Ceerycore یک سبک رسمی نیست، بلکه یک نام‌گذاری خلاقانه و شخصی برای ترکیب «شادی نوستالژیک» و «وحشت لیمینال» است