اتفاق مهم به نظر میاد اینه👇👇👇👇

❗️در فتنه‌های آخرالزمان باید هوشیار بود ⚠️ هیچ‌گاه ما نمی‌توانیم منفعل باشیم و خیال ما راحت باشد که آزمایش‌های الهی برای انسان تمام شده است 👈 فتنه‌ی اخیر آزمایش بزرگی بود برای جامعه‌ی ما... @Panahian_ir

چله دعای علقمه، روز بیست و هفتم ✅ یادته پریشب معنیِ یه قسمت از دعا رو برات گذاشتم؟ حالا ادامه‌ش رو بخون، جیگــرت حـال میاد 😁😁 خدایا خواری‌ای بر او بزن که نصب‌العینش گردد و تهیدستی را بر او در خانه‌اش وارد کن و بیماری و درد را در بدنش. تا او را از من سرگرم کنی به سرگرمیِ سرگرم‌کننده‌ای که فراغتی برایش نباشد و یاد مرا از یادش ببـر، هـمـچنان ‌کـه یاد خـودت را از یادش بردی ... 🤲🏻🤲🏻🤲🏻 ان‌شاءالله بزودی خاری و تهیدستی و درد دشمنامون رو ببینیم آمین یا رب العالمین 🌻🌻 https://eitaa.com/madarokoodakeiran

منشی دم به دم چایی میاره...استدلالش هم اینه دهنتون کف کرد انقدر برای مریضها توضیح میدی....🤣 راست میگه...من آدم پرحرفی نیستم ولی معتقدم حق مریضه توضیح کامل بشنوه راستی قبول دارین شکلات برکه از خونه ای به خونه دیگه میره اما خورده نمیشه؟😁 https://eitaa.com/madarokoodakeiran

اینو ببرم خونه استریل کنم آماده بشه برای افتتاحش😁 چیه؟sns Snsچیست؟؟ مامانهای مراقبت نوزادی گذرونده زرنگ جواب بدن👇👇 @Usefi1376 https://eitaa.com/madarokoodakeiran

یه راهنمایی:این عکسو ببین.👇

ایشونه.... حالا اگه فهمیدی چیه بنویس برای ادمین @Usefi1376 https://eitaa.com/madarokoodakeiran

https://rubika.ir/dr_stehranchi🛑 بجای اینستا روبینو داریم پست آموزشی میذاریم ها....بیاین🙏

مسئولیت زندگیت رو بپذیر 🛎️ حتی اگه تقصیر تو نباشد پاسخگویی با توست. حتی اگر در خانواده‌ای نامناسب رشد کردی مسئولیت زندگیت را بپذیر... برای مثال: اگر در خانواده‌ای ناسالم بزرگ شده‌اید تقصیر شما نیست، اما مسئولیت بهبودی شرایط باشماست. " هنر ظریف بی‌خیالی" از مارک مانسون 💫💫💫💫💫💫💫 عضو شو تا کلی مطالب علمی و متنوع یاد بگیری👇🏻 https://eitaa.com/madarokoodakeiran

روزهای جنگ ۱۲ روزه رو ایران بودیم،تعطیلات تابستون بود و همسرم مونده بود هند. ما تصادفا روز قبل حمله شمال بودیم و تا آخر هم موندیم. نگرانی همسرم بیشتر من رو ملتهب می‌کرد. حالا هم دارم اخبار این روزها رو می‌خونم. نمی‌خوام دیگه نگران باشم، مدام کانال خبری عوض کنم تا یکی تحلیلی بگه که جنگی نمی‌شه و آمریکا حمله نمی‌کنه- آخرش من این طوری کنار اومدم که ما تو عصر ظهوریم و تو مقدماتش هم حلوا پخش نمی‌کنند. امام حسین و خاندانش می‌دونستند چی در انتظارشونه و باز قدم تو همون راه گذاشتند. دیگه یا حسینی هستیم یا لاف زن. دلهامون رو قرص کنیم که از مستشهدین بین یدیهش باشیم. و البته خدا بلا رو از سر ایران مظلوم بی‌کس جهانی دور کنه. آمین. https://eitaa.com/somayehbesharatigivi https://ble.ir/somayehbesharatigivi

دوستم،سمیه 🥰

در دوره‌هایی که ایران ما زیر فشار سوگ، بی‌ثباتی یا تنش مزمن قرار می‌گیرد، تمرکز بر هدف اصلی دیگر یک توصیه انگیزشی ساده نیست؛ به یک ضرورت شناختی و تمدنی تبدیل می‌شود. زیرا در شرایط فشار بالا، توجه جمعی همان مسیری را می‌رود که سیستم عصبی انسان می‌رود: از افق‌های بلندمدت به تهدیدهای فوری. ذهن فردی و ذهن جمعی هر دو در چنین وضعی به‌دنبال مقصر، نشانه خطر و نقطه تخلیه هیجانی می‌گردند. نتیجه این می‌شود که انرژی اجتماعی، به‌جای انباشته‌شدن برای ساختن آینده، در واکنش‌های لحظه‌ای، درگیری‌های کلامی و جدال‌های فرسایشی پراکنده می‌شود. هدف‌های بزرگ ـ مثل بهبود کیفیت زندگی، بازسازی اعتماد، یا حرکت به‌سوی آینده‌ای باثبات‌تر ـ بی‌آنکه رسماً کنار گذاشته شوند، عملاً از مرکز توجه خارج می‌شوند. تمرکز بر هدف اصلی در سطح جامعه یعنی ایجاد یک حافظه‌ی جمعیِ فعال نسبت به «چرا»ی حرکت‌ها. یعنی پرسیدن مکرر و آگاهانه این سؤال که: «ما در نهایت می‌خواهیم چه چیزی بیشتر شود؟ چه چیزی کمتر شود؟ و چه نوع زندگی جمعی را ارزشمند می‌دانیم؟» این پرسش‌ها توجه را از اشخاص به فرآیندها، از خشم‌های مقطعی به آرمان‌های پایدار، و از رقابت برای حقانیت به همکاری برای نتیجه جابه‌جا می‌کنند. وقتی هدف مشترک شفاف و زنده نگه داشته می‌شود، اختلاف‌ها به‌جای آنکه به شکاف‌های هویتی تبدیل شوند، به تفاوت در روش‌ها تقلیل پیدا می‌کنند. در این حالت، تنوع دیدگاه نه تهدیدی برای انسجام، بلکه منبعی برای غنای راه‌حل‌ها می‌شود. از منظر رابطه‌ای، تمرکز اجتماعی بر هدف اصلی کیفیت زبان عمومی را نیز دگرگون می‌کند. گفتمان از «چه کسی مقصر است» به «چه چیزی ما را یک گام جلوتر می‌برد» تغییر جهت می‌دهد. این تغییر، درد و خشم را انکار نمی‌کند؛ بلکه آن‌ها را در یک افق معنادار قرار می‌دهد. احساس‌ها وقتی در خدمت یک مقصد مشترک قرار می‌گیرند، از نیروی تخریب‌گر به نیروی پیشران تبدیل می‌شوند. جامعه‌ای که بتواند در میانه آشوب، چشم از افق برندارد، حتی اگر آهسته حرکت کند، از درجا زدن و فرسودگی درونی نجات پیدا می‌کند. زیرا جهت، حتی بیش از سرعت، تعیین‌کننده سرنوشت حرکت جمعی است. در نهایت، زنده نگه داشتن هدف اصلی یعنی محافظت از آینده در دل اکنونی که پر از هیاهو و درد است؛ یعنی نگذاریم گردِ لحظه، افق را بپوشاند. برگرفته از time coach https://eitaa.com/madarokoodakeiran