این قضیه منو به شدت درگیر کرده خسته شدم از اینکه اینقدر بهش فکر کردم دوست دارم فقط خودم باشم و کارای مورد علاقمو انجام بدم . منظورم اینه که من فقط یهبار قراره 17 سالم باشه این روزا و این سالها قراره تنها فرصتم برای این باشه که تبدیل بشم به اون آدمی که واقعا میخوام .
وقتی به این فکر میکنم که برای درس، از نقاشی کشیدن، از نوشتن، از یادگرفتن زبان مورد علاقهم، از خیلی چیزا و حتی ورزشی که تنها دلیل خوشحالیم بود گذشتم، دلم میخواد این آیندهای که قراره شااااید شاید با درس خوندن به وجود بیاد رو آتیش بزنم.
