آشنایی با علم سیاست بر اساس پارادایم وجودی تاریخ اندیشه سیاسی همواره میان دو قطب متضاد در نوسان بوده است: «ماهیت‌گرایی اجتماعی» که اصالت را به کلیات، ساختارها و اعتبارات جمعی می‌دهد و «نام‌گرایی» (Nominalism) که اصالت را به تک‌تک افراد و وجودهای جزئی منحصر می‌کند. در رهیافت نخست، فرد در برابر ساختارهای سیاسی و اجتماعی رنگ می‌بازد و در رهیافت دوم، نهادها صرفاً به قراردادهای زبانی و انتزاعی تقلیل می‌یابند. مقاله حاضر با هدف عبور از این دوگانگی، «رهیافت وجودی» را بر پایه حکمت متعالیه مطرح می‌کند. پرسش بنیادین این است: آیا می‌توان میان واقعیتِ «وجود فردی» (نفس) و واقعیتِ «نهادهای سیاسی» پیوندی ارگانیک برقرار کرد که نه فرد را در ساختار مستحیل کند و نه ساختار را به وهمی زبانی تقلیل دهد؟ نویسنده با تکیه بر آراء علامه طباطبایی، معتقد است که علم سیاست باید نه فرع بر جامعه‌شناسی پوزیتویستی، بلکه فرع بر «هستی‌شناسی نفس» باشد. کانال مطالعات وجودی @e_study 🔅 #مطالعات_وجودی #علم_سیاست_وجودی