چندتا آدم نبخشیده تو ذهنمون داریم؟

دو کلمه حرف زدن و یا نوشتن برام مثل جون‌کندن شده . نمی‌دونم این روزها با کلمه‌هام باید چکار کنم ..

اینکه در حالِ حاضر هیچکدوم از کارایی که دوستشون دارم رو نمیتونم انجام بدم واقعاً آزار دهنده‌ست.

خیلی وقت بود دلم میخاست بنویسم.. بنویسم که اروم بگیره این روح نا ارومِ من.. با کلمات بغض کرده ک یکی یکی از ذهنم عبور میکنن ک عین بچه ها استین ب دهن گرفتن و بی صدا میبارن ... البته ک منم دست کمی ازشون ندارم وقت و بی وقت اشکه ک در نزده میاد...

زن بودن هم موهبتِ پر دردسریه.

از روزهائی که بیشتر زنده بودم. و غمها احساسات آبکی‌ای بیش نبودن

بارون تند و تند و بی‌وقفه می‌باره. طبقِ عادت چشمام رو می‌بندم و به صداش گوش میدم‌ و میگم ای کاش سر راهش منم می‌‌برد و برنمی‌گردوند..

چرا سنی ک اینقدر منتظرش بودم اینجوری داره میگذره؟