_(:

ای اهل عراق، او را سخت در آغوش بگیرید. تابوت او را چون تابوت شیوخ و ریش‌سپیدان نجف، از میان بازاری که گنبد طلایی حرم در انتهای آن پیداست عبور دهید. او را در صحن‌های مطهر طواف دهید و پیکر خسته‌اش را به ضریح مولایش بچسبانید. ای اهل‌ عراق، فرش‌های سرخ عاشورا را در بین‌الحرمین پهن کنید. نوحه‌های پرشور سر دهید، برایش یزله بخوانید و پای بکوبید. ای جوانان عراق تابوت او را درمیان بگیرید، بسیار به سر زنید و از سراشیبی باب‌القبله واردش کنید. ای زنان بنی‌اسد، دوباره خاک بر سر بریزید و جای دخترانش، جای عروسش و جای زنان طایفه‌اش ناخن به چهره کشید. راستی روضه‌خوان‌هایتان تا بحال برای او روضه نخوانده‌اند. بگویید ما عمری مراعاتش را کرده و فقط روضه‌های سربسته برایش گفتیم. مراقب او باشید. این پیکر چاک‌چاک که امروز درمیان شما به امانت است، عزیزقلب امتی داغ‌دیده است. این بخشی از وجود ما، این همه وجود ماست که شبی به شما امانت سپرده‌ایم. ما او را چهل‌سال در خاک خود نگه‌داشتیم. حالا امشبی را میهمان شماست. جان شما و جان سیدعلی. اینک از او استقبال کنید که او شب‌های بسیار عمرش را در فراق سرزمین عراق گریسته و حالا خود، تن بی‌جانش را به کنج حرم کشانده. او کربلایی سیدعلی خامنه‌ای است! «مهدی مولایی» @m_molaie110

-

ــ(:

دل یکی و ببری حق الناس گردنته.

از دیرباز این آیین بر صحیفه‌ی دل‌ها نگاشته شده که تا آوازه‌ی عشقی دوسویه در میان نباشد، هم‌نشینی با نامحرم روا شمرده نمی‌شود. اما دل، این پرنده‌ی سرکش، گاه آدمی را به وادی‌هایی می‌کشاند که نه مقصد اوست و نه مرادش. یکی خود را در نقابِ دوستی می‌پوشاند و دیگری به بهانه‌ی پیوندِ خواهری و برادری قدم به صحنه می‌گذارد؛ غافل از اینکه آن دیگری، بی‌آنکه خود بخواهد، در مسیری گام می‌نهد که عشق حقیقی‌اش در افقی دیگر در انتظارش بود. پس اگر به یقین دریافتی که این دلبستگی، قامتِ عشقِ راستین را ندارد، یار را از خویشتن دور کن و مهلتش ده تا خاطره‌ات را از دفترِ دل بشوید. مگذار که قلبش در بندِ خیالِ تو اسیر بماند و زندانیِ تردیدِ واهی گردد؛ آزادش گذار تا مهرِ حقیقی را در آفاقِ دیگر باز یابد. حال اگر کسی را رها کردیم،به منزله نامهربانی با او نیست،بلکه هر گره کوری باید باز شود و کلید قفل این دلبستگی رهایی است.

بیاید برای همه‌ی کسایی که فردا امتحان دارن دعا کنیم💞، این مدت فشارِ زیادی رو متحمل شدند.

ترسناک تر از برگه‌ی امتحانی بچه‌های مدرسن که قراره بیینمشون.

آن که هرگز-چون کلیدِ گنجِ مروارید- گم نمی‌شد از لبش لبخند، خواه روزِ صلح و بسته مهر را پیمان؛ خواه روزِ جنگ و خورده بهرِ کین سوگند...