_نه فانوسی کنار لحظه‌های تارمان مانده
نه دیگر زلف تاکی بر سر دیوارمان مانده
فقط اندوه می‌گیرد سراغی از غریبی‌مان
همان که یارمان بوده، کماکان یارمان مانده
بپرس از پیشگوهای قدیمی این معما را
چقدر از روزهای مثل زهرمارمان مانده؟
چقدر از دلخوشی‌های کم و کوتاهمان رفته؟
چقدر از داغ‌های بر جگر بسیارمان مانده؟
سزای خواندن از عشق است در گوش کر جنگل
اگر که قطره خونی گوشه‌ی منقارمان مانده
تو تقدیر منی ای عشق اما عقل می‌گوید:
«بیا بگذر ز تقدیرت!» همین یک کارمان مانده.
