مآه امشب بین این ابرای پر از بغض خیلی پرستیدنی پیش می‌ره

:)))قلبم کشش خوندنشو نداره خیلی سافته خیلی زیاد

-حتآ اگر نفس کشیدن من، بین ما فاصله انداخت؛ نفسِ منو بگیر...

ولی بی‌نفس نمون:)

اما تو میدونی مشکل از بزرگ نشون دادن تمام زندگی ما و اتفاقات داخل‌ش نبود؛ مشکل از دیر قبول کردن‌مون بود درست مثل همین حالا! هی تلاش کردیم آروم و نرمال نگه‌ش داریم اما ما به دنیا اومدیم تا با درد بمیریم این چیزی بود که نادیده‌ش گرفتیم تا جایی که علاقه داشتیم!

بهم قول می‌دی ی‌روز وقتی دیگه اشکی برای ریختن و دردی برای کشیدن نبود، دوباره برام بخونی؟ میخام که بشنومت پس بخون این بار فقط برای من و بزار بو کنم بودنت رو تو بوی آرامش منو می‌دی!

میخام که بشنومت پس بخون این بار فقط برای من

بوی آرامش منو می‌دی:)

_تابحال آرزو کردی که بمیری؟ +فکر نمیکنم کسی توی دنیا وجود داشته باشه که آرزوی مرگ نکرده باشه و می‌دونی گاهی چه جوری آرزوی همه اونها برآورده میشه؟ _چه جوری؟ +با درد _با درد؟ + زندگی بهشون اجازه نمیده مرگ جسمی رو امتحان کنن چون فقط یکبار اتفاق میفته. بلکه با کمک سرنوشت و همکاری درد، کاری میکنه که روزها و شب‌ها حتی سال‌ها به خاطر دلیلی بارها بمیرن و زنده بشن. گاهی روح اون ها رو می‌کشه و گاهی هم روحیه زندگی کردن اون‌هارو ولی دیگه بهشون اجازه زندگی کردن هم نمی‌ده؛ جز توسط جسم‌شون!:)

نادیده گرفتن ساید تیره‌ و ضعیف‌ترم از بزرگ ترین اشتباهای زندگیم به حساب میاد گاهی حس می‌کنم باید تظاهرو کنار بزارم و در آغوش بگیرم روح تیره و طرد شده‌م رو