«و تو‌ نیلی‌ترین‌ و غم‌زده‌ترین یاسِ‌ من‌ باقی‌ می‌مونی.»

نوشته بود «تو‌تَرقـوه‌ی‌مَنی؛نَـشکَن‌.»

می‌دونی زندگی من طلسم موندگاری برای آدماش نداره.. اونا با میل خودشون میان، مدتی می‌مونن و بعد از شناختن منِ واقعی راهشون رو به طرف دیگه ای کج میکنن و تو همون مسیر قدم برمی‌دارن تا جایی که بالاخره ناپدید میشن. طوری که که انگار هیچ‌وقت حضور نداشتن.. -بازمانده

تو شبیه یه جراحت عمیقی؛ خیلی عمیق.

زیر باران دیدمت با قطره‌هایش یکی شده بودی غمگین بودی یا من غمگین دیدمت؟!

بهش بگین می‌خوام نورای آبی‌ رو دوباره بهم نشون بده می‌دونم برمی‌گرده

-بعضی‌ آدما‌ زاده‌ شدن‌ تا‌ با‌غم‌ زندگی‌ کنن؛ روحِ‌ نیلی‌ترین‌ و غم‌زده‌ترین یاسِت.

بعضی آدم‌ها زاده‌ شدن که غمگین زندگی‌ کنن؛ شاید تمام زندگی‌شون رو... طوری‌ که غمگین‌ ادامه‌ بدن و غمگین جسمِ فانی‌شون رو تحویلِ زمین بدن. بدون هیچ‌ برگشتی. مهم نیست چه‌قدر خوشحالی سهمشون‌ بشه؛ یه چیزی، یه خلاء و یه حفره‌ی عمیق و جاویدان هیچ‌وقت پُر نمی‌شه. و تمام احساساتی که لمس می‌کنن جز غم و درد، ممکنه سطحی‌تر از اون باشه.

گفته بودم چشمات آینه روحمه؟

گفته بودم چشمات آینه روحم بود؟