بعضی آدم‌ها زاده‌ شدن که غمگین زندگی‌ کنن؛ شاید تمام زندگی‌شون رو... طوری‌ که غمگین‌ ادامه‌ بدن و غمگین جسمِ فانی‌شون رو تحویلِ زمین بدن. بدون هیچ‌ برگشتی. مهم نیست چه‌قدر خوشحالی سهمشون‌ بشه؛ یه چیزی، یه خلاء و یه حفره‌ی عمیق و جاویدان هیچ‌وقت پُر نمی‌شه. و تمام احساساتی که لمس می‌کنن جز غم و درد، ممکنه سطحی‌تر از اون باشه.

گفته بودم چشمات آینه روحمه؟

گفته بودم چشمات آینه روحم بود؟

ولی همون من چار صب: یونو وی گت دت وایب بیبِ~

my bluest sadness!

خیلی‌وقته که نخوابیدم خیلی‌وقته حتا شمارش پلکامم دستمه که اگه یه لحظه اومدی اون لحظه رو از دست ندم اما با این حال خیلی‌وقته ندیدمت چند هفته؟ چند ماه شد؟ منو تو هیچ‌وقت باهم خوب بودیم؟ تو هیچ‌وقت پیش من خوب بودی؟ تو تاحالا خوب بودی؟ تو تابحال بودی؟

ستاد انگیزه‌سازی بابت امتحانات نهایی*

می‌خواستی درد بدی تا درد نکشی؟!

-چرا غمت رو سرم فریاد می‌کشی عزیزکرده؟