انگار تو گوش آدمای زندگیم مدام تکرار کردن: گذشتن و رفتن پیوسته؛ گذشتن و رفتنِ..

ما با چیزهای بی‌اهمیت کوچک شده‌ایم، ترور شده‌ایم ما؛ در هیچ هضم شده‌ایم

عااح

خیلی وقت بود چشمام از نزدیک زیبایی ندیده بود

_زندگی یه کابوسه که باید تا بیدار شدن ازش صبر کنی.. +ما صبر می‌کنیم؟ _آره... این یه خوابه و ما منتظریم که بیدار بشیم +اگه این یه خوابه...پس یکی آرامش‌و از چشمای من دزدیده. _همه فکر می‌کنن آرامش تو خوابه! ولی تو اشتباه نکن. آرامش بعضی‌ها تو بیداریه +مگه نمی‌گی زندگی یه خوابه؟ اگه بیدار شیم و بمیریم چی؟ _اونجوری فقط از مرگ ب مرگ رو آوردیم..

حال من بی تو به سان حال یک آواره غمگین است

تو ولی دور از من و دور از تمام دورتر هایی!

بمرانی دم گرفته که (تو خیلی دوری، خیلی دور) و من داشتم فکر میکردم ای خوب مطلق، ای کاش جای این همه بد نزدیک، تو اینجا بودی.