من هربار بعد ساعتها صحبت با بابام، جونی به جون‌های نداشتم اضافه می‌شه عجیب کنار این مرد می‌تونم خودم رو بروز بدم تموم افکار خاک خورده‌ی زرد و خاکستری‌م رو می‌کشه بیرون، گاهی عمیقشون می‌کنه و خاک شون رو می‌گیره و برمی‌گردونه سرجاش، گاهی جوری از بین می‌برتشون که انگار از اول وجودیتی نداشتن،و گاهی...؛ نمی‌دونم احتمالا این گاهی مثل همون لحظه‌هاست که اونقدر غرق تو عمق کلماتش میشم که کلمات از بین دستام لیز می‌خورن و دست خالی می‌مونم.

به این شکله که هندزفری تو بوده دلیل نمیشه هندزفری تو بمونه عمه‌ جون

یه فریم تر و تمیز از خستگی؛

همین‌روزاست که برم و بگم بالاخره پیداش کردم آقای دکتر همینو می‌گفتی نه؟! قطعاا خودشه اگرم خودش نیست؛ مهم نیست! برای ادامه‌ی راهم کافیمه کافی تر از کافی! حالا یادم می‌دی چجوری نگهش دارم؟:)

دلم می‌خواد یه فریمم از این صحنه که کلیدو میندازی تو در و بوی غذای مامان تو خونه نپیچیده و صدای بچه‌ها دیوارای خونه‌رو نمیلرزونه و همه‌ی چراغا خاموشن بزارم. چجوریه که اینهمه مدت گذشته و تلخیش از زیر زبونم نرفته؟

قشنگ‌ترین چیزی که امروز می‌تونستم بشنوم این بود که: فلانی و فلانی چون تو نبودی کل سه ساعتو رو پله‌ها جلوی در با چشای اشکی منتظرت بودن:)) این کوچولوها یه دلیل محکمن برای من:)

واسه اولين آهنگی که تونستم بزنمش بد به نظر نمی‌رس_

https://eitaa.com/oceanofsoul/9005 اینو الان دیدم و چقدرر آره راست می‌گی::)

مدت‌هاست نه آدمی آمده که دلِ مارا به دنباله‌ی راه خود اسیر کرده باشد و مارا حسرت به دلِ دلِ نداشته‌مان، دل‌خون کند؛ و نه نسترنی بر روی مزاری روییده که دلمان هوای آغوشِی از جنسِ خاک کند! این‌بار داستانِ اوست او، یا همان منِ به‌ناچار بر روی زانو خمیده‌ای که بهانه‌ای برایش نمانده‌ تا رنج‌های خارج از حد و مرزش را لا‌به‌لایشان پنهان کند.