روز سختی بود مامان، مرسی که چیزی ازم نپرسیدی.

آخ که چقدر احساس می‌کنم زندگی واقعیه برام

غم و خستگیش ذوق و دیوونگیش روزمرگیش روزمرگیش‌...

اینکه هم دم باشگاه‌ هم دانشگام ایستگاه اتوبوسه از خوش‌شانسی‌هاییه که نمی‌تونم انکارش کنم

قراره توی بهشت هم وقتی هوا ابری و بارونیه، صدای چاووشی پخش شه :)

ظهر بهش پیام دادم که نه.. احتمالا این‌بار واقعا خوب نیستم و حالا...دراز کشیدم و ته‌مونده‌ی عطرش رو از روی بالش نفس می‌کشم و یه لبخند عمیقه که برام مونده دیگه نه خبری از ورقای قرص هست، نه شیشه‌های شکسته‌ نه لباسای رو زمین؛ فقط عطرش مونده برام و لبخندی که تموم نمی‌شه. و این ترکیب برای ادامه‌ی زندگی‌م کافیه.

_خسته شدم ازت. + منم از خودم خسته‌‌ام. بیا باهم ترکش کنیم منِ خسته‌کننده‌رو. هوم؟