✅
وقتی اینترنت، میدان جنگ میشود و عقل آفلاین میماند
❇️ در جنگهای قدیم، اول گلوله شلیک میشد، بعد خبرش میرسید.
در جنگ شناختی اما اول خبر شلیک میشود، بعد اگر لازم شد، گلولهای هم پیدا میکنند.
قانون نانوشتهی این جنگ ساده است:
واقعیت عجله ندارد، ولی دروغ باید وایرال شود. در فضای مجازی، هر ویدئو یک دادگاه است و هر کاربر یک قاضی؛ بدون پرونده، بدون دفاع، بدون حتی مکث. ۱۵ ثانیه تصویر، جای ۱۵ سال تحلیل مینشیند. اگر اشک داشته باشد، رأی صادر شده است.
❇️ عملیات روانی دقیقاً از همینجا شروع میشود؛ نه با جعل کامل، بلکه با نیمحقیقت برشخورده.
اول «قبل ماجرا» حذف میشود، بعد «بعد ماجرا». وسط صحنه میماند، آن هم با زیرنویس احساسی. مخاطب فکر میکند دیده، در حالی که فقط انتخابشده دیده است.
طنز تلخ ماجرا اینجاست: در این فضا، هرکس بیشتر عصبانی است، معتبرتر است. هرکس فحشدارتر حرف میزند، معترض تر بهنظر میرسد. و هرکس مکث میکند، متهم میشود به بیغیرتی.
جنگ شناختی یعنی خاموش کردن عقل با روشن کردن احساس. یعنی کاری کنند که مخاطب قبل از فکر کردن، موضع بگیرد. قبل از فهمیدن، خشمگین شود. و بعد خیال کند انتخاب کرده، در حالی که انتخاب شده است.
❇️ شاید مهمترین طنز تلخ این باشد:
همه فکر میکنند دارند آگاه میشوند،
اما کمتر کسی میپرسد:
«این چیزی که دیدم، چرا دقیقاً همین حالا و دقیقاً به این شکل منتشر شد؟»
جنگ شناختی، وقتی پیروز میشود که سؤال کردن، خستهکننده شود.
سعید سپاهی
جنگ شناختی ترکیبی
@EMSWAR
