«علی‌الاصول...» علی‌الاصول، یکی تنگه را رها کرده‌ست میان معرکه بر ترس، اقتدا کرده‌ست علی‌الاصول یکی برخلاف رأیِ ولی برای وعدهٔ دشمن، حساب وا کرده‌ست علی‌الاصول، یکی وقت رزم در میدان به اجتهاد خود اینگونه پابه‌پا کرده‌ست علی‌الاصول، یکی پشت پا زده به اصول یکی به جادهٔ خاکی زده، جفا کرده‌ست اگرچه از سر دلسوزی است و حسن نظر... در این نبرد، کم آورده و خطا کرده‌ست چه سود می‌بَرد آنکس که دور از این مردم بر این معامله اصرارِ نابجا کرده‌ست؟! چه حاصل است از این نامه با چنین گرگی که نانوشته دریده‌ست و نقض‌ها کرده‌ست ... و جنگ راه خطیریست، مرد می‌طلبد ... و جنگ، جوهر افراد برملا کرده‌ست ... و صلح نیست از این رستخیز، راه گریز چنانکه عافیت اندیش، ادعا کرده‌ست علی الاصول، امام شهید، خامنه‌ای برای مردم ما روز و شب دعا کرده‌ست علی‌الاصول، همین بعثت خیابانی برای دیدن خورشید، کوچه وا کرده‌ست علی الاصول، خداوندِ مردم مبعوث شگفت‌معجزه‌ای گاه با عصا کرده‌ست عصای معجزه، امروز نیست جز فریاد عصای معجزه عشق است و کارها کرده‌ست میلاد عرفان پور @erfanpoor

به آن برادر دلسوزِ «اتحاد» بگو به آن دلاورِ «فریاد» و «انتقاد» بگو به آن که رنج کشیده‌ست در مذاکره‌ها و آن که هیچ نکرده‌ست اعتماد بگو به آن که عافیت‌اندیش خوانده‌اند او را و آن دلاور جنگاور جهاد بگو به دولتی که امید است در صداقت او به مجلسی که جوان است و پاک‌زاد بگو به قاضیان که میان جهنم‌اند و بهشت به پاکبانِ خیابانِ بامداد بگو کمی به خِیل خطیبانِ ما تلنگر زن و با جماعت پامنبری، زیاد بگو به نخبگان سخنور، به کاسبان خبر به تاجران سکوت و به اهل داد بگو به مردمانِ برانگیخته به بام شرف به آن جماعت ترسیده از معاد بگو به اصفهان و به کرمان، به مشهد و تهران به یزد و تالش و تبریز و تایباد بگو به گوش اهل خیابان انقلاب بخوان به هرکه در صف پیکار، ایستاد بگو یکی‌ست رهبر و پرچم، یکی‌ست دشمن هم به هرکه دل به خدای یگانه داد، بگو بگو که ما همه هم‌سرنوشت و هم‌خونیم بگو! به هرکه نمی‌آورَد به یاد، بگو! میلاد عرفان پور 🔸@erfanpoor

اینک آنکه در میدان است ماییم، آنکه در خیابان است ماییم، آنکه در سنگر مذاکره است هم ماییم! غزلی تازه برای «ما» در این آزمون بزرگ: «آزمون» شد فرصتی شگفت، مهیا برای‌ ما گامی اگر عقب بنشینیم وای ما باید تهمتَنانه بجنگیم و بعد از این در شاهنامه ثبت شود ماجرای‌ ما خالی شویم از خود و موسای حق شویم باشد که نیل را بشکافد عصای ما گل‌های سرخی از دل مینابِ داغدار مجلس گرفته‌اند برای دعای‌ ما خط، روشن است و وای اگر با بهانه‌ای بر صبح فتح، راه ببندد خطای‌ ما پیداست از چه گردنه‌هایی گذشته‌ایم از خون، حنا گرفته اگر ردّپای ما فریاد می زند که به آن قلّه می‌رسیم خونِ به خاک ریختهٔ پیشوای ما دردا چگونه باورمان شد که ما هنوز باشیم و جان ما بشود جانفدای ما! با قاتل امام، تفاهم روا مباد خونخواه یار باد، سکوت و صدای‌ ما اینک امانتی‌ست قلم، تا رقم خورَد فتحی بزرگ، با کلمات رسای‌ ما در پیشگاه رهبرمان عهد بسته‌ایم این است آزمون و عیار وفای‌ ما از خون بی‌شمار شهید است این قلم زنهار! دیگری ننویسد به‌جای‌ ما میلاد عرفان پور 🔸@erfanpoor