این ساعاتِ آخرِ وداع عین رفتن تدریجی روح از بدن میمونه ،
خیلی سنگین ، جانکاه ، بغض روی بغض ،
گریه های بی امان...
غریب به یه ساعت دیگه میری از مصلیِ
تهران برایِ همیشه و ما بدون اینکه ازت صدایی بشنویم ، قد و بالات رو ببینیم ، و حتی بدون اینکه دست بلند کنی و خداحافظی آخرِ مجلس رو تکرار کنی...میری :)
چنان که روح از بدنِ آدمیزاد میرود ،
رفتنت تمامِ زندگیام را میبرد ، جانم ، نفسم ، روحم ((((:
خداحافظ جانِ دلم...
در پناهِ ابیعبدالله ، زیارتت قبول باشه آقا :)💔
ما از مصلی رفتیم ولی یه تیکه که نه تمومِ قلبمون رو پیش شما جا گذاشتیم...برسونید به کربلا این دلِ تنگ رو... ((:
الوداع ای جانِ من .
دارم دیوونه میشم. . 💔
من آدم ِ صبور و محکمی نیستم .
رهبرم، خودت دستی بکش به دل های ِ بیقرارمون