هر قطعه ای که میرفتیم با جون و دل مراسم گرفته بودن برا خانوم:)
با حضورِ حاج حسین یکتا🫴🏻
تو اون سوزِ سرما، هرکسی یه نذری داشت.
هرکس پیشِ شهیدش بود..
از این قطعه به اون قطعه دلِ سنگینِ پر از حزن و اندوه و جابجا میکردم و به روضه هاشون دل و گوش میسپردم:)
قشنگترین قسمت، قطعه یِ شهید تهرانی مقدم بود:) ، شهادتشون بود:)
یلحظه یادِ چند هفته پیش افتادم.، وقتی سرِ تولدشون ، با تمامِ خستگی رسیدم به قطعه و حالا بازم دعوت و بازم نشونه :)
هربار بعد از رسیدن به خونه میگم ، کی میخواید ازم خسته شید ؟ کی میخواید تلاش کنید من برگردم به راهِ درست ؟
چرا ازم دلگیر نمیشید ؟
که هروقت به این جایِ داستان
میرسم یادِ مولام میوفتم:)
هیچی دیگه از اینجا به بعدش بمونه نجوایِ من و مولام و شهدا :) 💔
خواستم بگم خانوم جان :))
درسته که حرم نداری بیایم زیارتت کنیم، اما خونمون و کردیم خونه یِ شما و ماهم نوکرِ خونه یِ شماییم :)
اینور میوه و مخلفات و غذا، اونور موکبِ بابا کوکو، اینور روضه گرفتن خونمون و به عشقِ خانوم نذرِ سالاد ماکارانی، اونور نون و حلوا:)))))
از منِ پر ادعا قبول کن خانوم🤲🏻