چمدان بسته ام از هرچه منم دل بکنم ؛ پیرو عقل شوم قید دلم را بزنم :)

چمدان بسته ام از خواستنت کوچ کنم تا نبودت بروم ، گور خودم را بکنم ...

فصل پروانه شدن از سر من رد شده است بی هدف پیله چرا بیشتر از این بتنم؟

با تو ام میوه ی روئیده درین خارستان! زخمها دارم ازین عشق به اجزای تنم :)

دیگر از مرگ هراسی به دلم نیست، که هست تاری از موی تو در جیب چپ پیرهنم !

میروم گریه کنم تا کمی آرام شود این جهنم که تو افروخته ای در بدنم ...

چمدان بسته ام ... اما چه کنم دشوارست ؟! فکر دل کندن از آغوش تو یعنی وطنم

میروم تا نکند گریه ی من فاش کند که مسافر نشده ، فکر پشیمان شدنم .

شرح دلتنگی من بی تو فقط یک جمله ست: تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم:)

دلم بهت گیر کرد؛ کلِ زندگیم نخ کش شد:)!

می‌خواهم و می‌خواستمت تا نفسم بود می‌سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود عشق تو بسم بود ، که این شعله بیدار روشنگر شب‌های بلند قفسم بود آن بخت گریزنده دمی‌ آمد و بگذشت غم بود ، که پیوسته نفس در نفسم بود دست من و آغوش تو ، هیهات ، که یک عمر تنها نفسی‌ با تو نشستن هوسم بود بالله ، که بجز یاد تو ، گر هیچ کسم هست حاشا ، که بجز عشق تو ، گر هیچ کسم بود سیمای مسیحایی‌ اندوه تو ، ای عشق در غربت این مهلکه فریاد رسم بود لب بسته و پر سوخته ، از کوی تو رفتم رفتم ، به خدا گر هوسم بود ، بسم بود

«خدا عمرت دهد» آهسته این را گفت و ترکم کرد نفهمیدم که با حرفش، دعایم کرد یا نفرین..