سه ساله که داریم از مرز خسروی وارد عراق میشم و هر سال این ردیف نخل چشممو میگیره و هرسال ازش عکس میگیرم:)

امسال با دیدنشون به این فکر افتادم که اینا سه ساله بدون هیچ تغییری سرجاشون وایسادن دمشون گرم بالاخره سایه شدن برای زوار ارباب ولی نکنه منم بدون هیچ تغییر و حرکتی در مسیر ارباب باشم ؟

من دارای غم هستم:)

نجف کلا فرق داره اصلا تو یه لِول دیگه است :)

الان که رو به پایان سفرم احساس می‌کنم چیزای خوبی یاد گرفتم

همین چند دقیقه پیش بهم ثابت شد دقیقا آدم هایی که شادن و حالتو خوب میکنن قطعا خودشون یه غم یا مشکل بزرگی تو زندگیشون دارن و این آدم ها به خاطر مقاومت هاشون وایب بسیاررررر مثبتی به آدم منتقل میکنن

اون لحظه ای که مهر برگشتت رو میزنن تو گذرنامه ات واقعا از اون لحظاتیه که نمیدونی باید خوشحال باشی یا ناراحت :)

_

فقطعوه بسیوفهم اربا‌‌‌‌‌‌‌‌‌ً اربا..💔 @sebastin🇮🇷

_ انسانی را می‌ربایند ، روزها خانواده‌اش را میان امید و هراس معلق نگه می‌دارند و سرانجام ، مرگش را به شکل فجیعی به نمایش می‌گذارند . ما با انسان طرفیم؟ با حیواناتی رو به روییم که در قساوت ، حتی حرمت غریزه را نیز از یاد برده‌اند . درنده برای سیر شدن می‌درد ، اینان برای به نمایش گذاشتن حرام‌زادگی‌شان . این خاک ، جوانش را با هزار امید بزرگ می‌کند . مادری سال‌های عمرش را خرج قد کشیدن فرزندش می‌کند ، پدری قامتش را زیر ِ بار نان خم می‌کند تا چراغ خانه خاموش نماند . آن‌وقت جماعتی تروریست از راه می‌رسند که در سودای به قدرت رسیدن شاه خون خوارشان ، به جان مردم می‌افتند ، می‌ربایند ، می‌کشند و از خون ، ابزار ِ ارعاب می‌سازند . اما همین که نوبت قصاص می‌رسد ، زوزه می‌کشند و زبان ِ مظلوم نمایی باز می‌کنند و بر زخم ِ دل‌های سوخته نمک می‌پاشند . ما ملت شهادتیم ، شهادت ِ عزیزانمان ، عزممان را به خاک نمی‌نشاند . عهدمان را مستحکم‌تر می‌کند ‌. هر قطرهٔ خون در این خاک اراده‌ای تازه می‌رویاند .