گفته بودی که چرا خوب به پایان نرسید؟ راستش زور من ِ خسته به طوفان نرسید گر چه گفتند بهاران برسد مال منی قصه آخر شد و پایان زمستان نرسید من گذشتم که به تقدیر خودم تکیه کنم جگرم سوخت ولی عشق به عصیان نرسید کلِ این دهکده فهمید که عاشق شده ام خبر اما به تو ای دختر چوپان نرسید - شهریار

-

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد دلشوره ی ما بود ‌، دل آرام جهان ‌شد :)

در اول آسایشمان سقف فرو ریخت هنگام ثمر دادنمان بود ‌، خزان شد

زخمی به گل کهنه ی ما کاشت خداوند اینجا که رسیدیم همان زخم ‌، دهان شد ‌!

آنگاه همان زخم ‌، همان کوره ی کوچک‌ ‌‌؛ شد قله ی یک آه ‌، مسیر فوران شد

با ما که نمک گیر غزل بود چنین کرد با خلق ندانیم چه ها کرد و چنان شد

ما حسرت دلتنگی و تنهایی عشقیم یعقوب پسر دید ‌، زلیخا که جوان شد ‌!

جان را به تمنای لبش بردم و نگرفت گفتم بستان بوسه بده ‌، گفت گران شد

یک عمر به سودای لبش سوختم و آه روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد

یک حافظ کهنه ‌، دو سه تا عطر ‌، گل سر رفت و همه ی دلخوشی‌ام یک چمدان شد

تو برام یه کتاب غمگینی که صد بار خوندمش شاید عوض شه آخرش . .