حضور آقا مصطفی هم به شدت حس میشه :)

ما زودتر از عمه ام رسیدیم و همین😊

😭😭😭😭😭😭😭

‌ [ یک عاشقانۀ کوتاه ] چهارشنبه ها منتظرش بودم سر چهار راه دکترا . سرباز بود نمیدونم چه حکمتی بود ؛ فقط چهارشنبه ها بهش مرخصی میدادن . با همون فرم سربازی و موهای تراشیده شدشو پوتینای خاکیش میومد سر قرار . همه جوره عاشقش بودم ! مهم نبود چی پوشیده و سر وضعش چطوره . گیریم کت چرم میپوشید و موهاشو ژل کاری میکرد ، اونوقت با یه شاخه گل رز قرمز دستشو یه سیگارِ کاپیتان بلک گوشه لبش میومد سرقرار ؛ فرقی داشت ؟ نه . من عاشق همین شاخه گلای یاس سفید پژمرده ای که دزدکی از حیاط پادگان میچید بودم . همین که اجازه مرخصیش صادر میشد مستقیم میومد پیشم ؛ از اونور خیابون منو که میدید میخندید ، بلند بلند . ملت فکر میکردند دیوونه ست :) هرچی چشامو کج میکردم که ینی نخند ؛ صدای خندشو بالا میبرد استدلالشم این بود تو پر از شوق زندگی برام ! چرا وقتی کنارمی نخندم ؟ گوششم بدهکار نبود که آقا من هستم تا همیشه هستم ! دستمو میگرفتو میدوید تو خیابون ؛ مجبوری دنبالش میدوییدم نه اینکه بدم بیاد ها نه ، عاشقه اینکاراش بودم اتفافا :) اصن همین خل بازیاش عاشقم کرده بود :)) مستقیم میرفت سمت کافه خیابون بیستو چهارم ، همون گوشه ی دنج منو مینشوند و خودش میشست روبه روم . زل میزد تو چشام .. حرف نمیزد .. میدونستم اول باید خوب نگاهم کنه بعد سر صحبتو باز میکرد . ازش میپرسیدم : دوسم داری ؟ دستشو میکشید رو چشامو میگفت : به همین برکت که عاشقتم . از این حرفاش مثل بچه ها ذوق میکردم . شکلات داغمون که تموم میشد منو پیاده میرسوند دم خونمون . میگفت خوبیت نداره هوا که رو به تاریکی رفت دختر تنها تو خیابون باشه ! غیرتی بود دیگه کاریش نمیشد کرد ❤️ : ) تا میرفتم خونه تا چهارشنبه بعدی به چهارشنبه قبل فکر میکردم . الان هفت سال میگذره ؛ هر چهارشنبه سر چهار راه دکترا منتظرشم ؛ نمیدونم چرا نمیاد . دوستام میگن که اونروز بعد از رسوندن من به خونه تو راه برگشت با یه کامیون تصادف کرده و برای همیشه رفته . اما مگه میشه ؟ میتونه منو تنها بزاره و بدون اینکه دستمو بگیره جایی بره ؟ اونا همشون حسرت عشق مارو میخوردن . پس دروغ میگن ؛ حتما براش کاری پیش اومده نتونسته بیاد . چهارشنبه بعدی حتما میادش :) من میدونم بدون من جایی نمیره .

من اصلا باورم نمیشه فردا ماه رمضونه 🥲

دندون پزشکی بری دیگه برنگردییی😶‍🌫