خیلی روزای سختیه و کاش این سختی از جنس جنگ بود.

میگفت: درنهایت اسرائیل با نبرد زمینی نابود میشه. بنظرم فانتزی نماز در فلسطینِ حاضر و آماده‌ی آزاد شده رو فعلا ول کنید، آماده شیم برای نقش‌آفرینی جدی‌تر. هنوز مونده

چرا خدا درهایی رو به رومون باز میکنه و درست وقتی به طرفشون میریم اونا رو توی صورتمون میبنده؟ اگه قرار نیست ازش عبور کنیم چرا نشونمون میده؟ درِ اصلی زندگی کدومه آی خدا؟

منم مثل شما فک میکردم زدن چسب به پنجره‌ها باعث کاهش آسیب میشه ولی وقتی کل پنجره‌های خونه‌ی خواهرم با گچ دورش از دیوار کنده شد و افتاد وسط خونه، فهمیدم ماجرا چیز دیگه ایه. درواقع شیشه ها بدون هیچ چسبی سالمه ولی خود پنجره میفته😂😂😂😂😂

ما هم باید آنها را دور می‌زدیم امیرعلی حاجی‌زاده چندان از امور نظامی سر در نمی آورم اما آن قدری که این روزها در اخبار و تحلیل ها دیده‌ام کارشناسان بین‌المللی اتفاق نظر دارند که ایران پارادایم جدیدی در شکل جنگیدن ایجاد کرده است.حالا خیلی‌ها از مزیت‌های نبرد نامتقارن ایران می‌گویند، بیشتر از همه از پهپادهای چند هزار دلاری که موشک‌های چند میلیون دلاری را برای رهگیری شان شلیک می‌کنند. موشک و پهپاد و پدافند متکی به موشک دوش پرتاب و ... ظاهر قضیه است. اتفاقی که رخ داده است که ایرانی‌ها واقعا توانسته‌اند فضای جدیدی در مهندسی و علوم نظامی خلق کنند. ایرانی‌های تحریم شده که حتی اجازه خرید تجهیزات مدرن را نداشته‌اند. شهید حاجی‌زاده در مصاحبه‌ای می‌گفت ما اگر می‌خواستیم برای تقویت نیروی دفاعی سراغ جنگنده برویم مجبور بودیم پشت سر غربی‌ها باشیم، امکان نداشت بتوانیم روی دست آنها بلند شویم. پس سراغ موشک و پهپاد رفتیم تا جلوی آنها دربیاییم، نه پشت سرشان. درخشان بودن این راهبرد در آنجاست که برای جنگیدن علیه نیروی استعمارگر نمی‌توانی به او متکی باشی، پس مجبورید سراغ خلق فضای جدید بروی و روی فناوری‌ای سرمایه‌گذاری کنی که مستقل از قدرت مسلط است. موشک و پهپاد سلاح جنوب جهان است، سلاح فقرا و حذف‌شده‌ها و تحریم شده ها. سلاحی که مهندسان جوان رشدیافته در نظام آموزش بومی می‌توانند بسازنند. سلاح های که نیازمند زنجیره تولید و تامین گسترده در شرکت‌های بزرگ متکی به مهندسان بین‌المللی نیستند. سلاح‌هایی که در تونل‌های زیرزمینی ساخته میشوند و از همان‌جا پرتاب می‌شوند، برخلاف تجهیزات نظامی پیچیده و غول‌پیکر آمریکایی که چشم ها را خیره می‌کنند. آنها سلاح های برای دیدن نشدن هستند. سبک، ارزان و پرشمار. من به امور نظامی وارد نیستم، اما نمی‌توانم فکر نکنم چرا علوم انسانی در این کشور این راه را نرفت؟ چرا قادر به شناخت رویه ها و روش های استعماری نبود؟ چرا حتی وجود استعمار، گیرم به شکل استعمار فرانو، در آن انکار شد؟ چرا اندیشمندان ایرانی نتوانستند بداهت و ضرورت روش‌هایی بقا در نظم یک‌جانبه جهان را درک کنند؟ از اقتصاد گرفته تا علوم اجتماعی و علوم سیاسی نخواستند به خلق فضای جدید فکر کنند؟ در حالی که حتی در همین فضای موجود هم به جایی نرسیدند و در برابر هر مسئله واقعی فقط غر زدند که چرا بیشتر و بیشتر راه غربی‌ها را نمی‌رویم. چرا به آنچه واقعا موجود بود، به همین جمهوری اسلامی جوان و کم‌تجربه اما غد و مغرور، به چشم فرصت برای خلق مفاهیم نو، شیوه‌های نو و چشم‌اندازهای نو نگاه نکردند؟ آن همه خوش‌بینی به ارزش‌های لیبرال دموکراسی را از کجا آورده بودند که تاریخ جنگ‌های بیست ساله در غرب آسیا هم باعث تردید‌شان نشد، حتی فجایع و جنایات بعد از طوفان الاقصی هم؟ و شاید همین بمب‌های آمریکایی که روی مدارس و دانشگاه‌های ما می‌افتد هم؟ که روی آثار تاریخی هم افتاد. درست در روزی که جنگ شروع شد من داشتم هم‌چنان روی یک مقاله تخصصی در رشته‌ام کار میکردم، فلسفه غرب. البته بعد از طوفان الاقصی تنها چیزی که در رشته‌ام خوانده‌ام مربوط به گرایش‌های پسا استعماری است. آن هم مقاله‌ای بود درباره ریشه های تفکر پسا استعماری در فلسفه مارکسیستی. ولی حالا حتی از همان هم بیزارم. آن استعمارزدایی شیک و رقیق و زیبا در دانشگاه‌های آمریکایی و اروپایی هم برایم ارزشی ندارد. ما باید آنها را دور می‌زدیم امیرعلی حاجی‌زاده. به عنوان دانشجوی علوم انسانی از این همه سال چرخیدن و گیج خوردن و ندیدن گره اصلی کار خجالت زده هستم. خجالت زده دست مهندسی که پهپاد و موشک ساخت، خجالت زده رزمنده‌ای که جانش را پای موشک‌انداز گذاشت، خجالت زده دستی که قایق‌ها را در خلیج فارس میراند و شهپاد انفجاری را به سمت نفت‌کش‌های نیروی متجاوز ارسال میکند. خجالت زده همه دستانی که دارند روی زمین استعمارزدایی می‌کنند و فضاهای جدید خلق می‌کنند. [طاهره حبیبی]

خدایا! اگه قرار نیست اتفاق بیفته، چرا انقدر تو موقعیتش قرارم میدی؟ اگه قراره اتفاق بیفته، چرا هیچکدوم شبیه چیزی که باید نیست؟

نمیدونم گیر کار چیه اصلا گیری تو کار هست؟

صدای طوفان و پیچیدن هوا که میاد برای یه لحظه روحم از جسمم جدا میشه و حس میکنم موشک داره نزدیک میشه سلام بر تروما

آقا هادی بابایی سلام شهادتتون مبارک میخواستم بدونم شما خواهر داری؟ چون خیلی شبیه برادر نداشته‌ی منی. انقدری که بقیه بهم پیام بدن و از نسبتمون بپرسن من همیشه فکر میکردم اگه پسر بودم، حتما شبیه جوونی پدرم میشدم، شما حتی عینا شبیه عکس‌های قدیم بابایی! حتی عینک مستطیلی که به چشم‌هات زدی. بهرحال، خوشبحالت آقا هادی نوش جونت این جادوانگی و زنده‌تر شدن امیدوارم شما هم متوجه این شباهت عجیب بشی و منو یادت بمونه و شفاعتم کنی.