حالا خودمونیم من هربار که کسی اینجوری برام دعا میکنه، خیلی احساس عجیبی بهم دست میده. بالافاصله به این فکر میکنم که نیتم از کمک کردن بهش چی بوده؟ بخاطر خدا بوده؟ اگه برای خدا بوده، پس دعاش در حقم مستجاب میشه؟ اگه صرفا زبونی دعا کرده باشه چی؟ خدا میپذیره؟ نتیجه‌ی ترکیبی این همه دعای بقیه در نهایت کجا مشخص میشه؟ حتی تا اینجاش رو فکر میکنم که شاید قرار بوده زندگی وحشتناکی داشته باشم و همین که الان سالمم، اثر همین دعاهاست. چمیدونم انقدررررر به اون چنتا جمله دعا فکر میکنم که یادم میره کجام و دارم چیکار میکنم.

اینا رو ول کن خیلی دلم گرفته.

میگم: من بابت ملک آسیب‌دیدتون تماس گرفتم و آدما باهام درد دل میکنن پشت تلفن فقط گوش میدم میگم چشم، من اینو ثبت کردم، انشالله پیگیری و درست شه. جز این کاری ازم بر نمیاد که کاش میومد دلم میخواست یکی به منم زنگ میزد، میگفت عذر میخوام، بابت قلب آسیب دیدتون تماس گرفتم. و حرف میزدم، بدون اینکه بدونم کی پشت تلفنه، بدون اینکه بعدا ببینمش. حتی اگه کاری از دستش برنمیومد، گوش میداد و میگفت: انشالله درست میشه..

چه غلطا

نه منظورم اینه که این روزا از چنننددد نفر این جمله رو شنیدم که: وقتی میبینمت حالم خوب میشه، چون همیشه میخندی. خوشحال میشم که باعث حال خوبشونم ها، اما حال خودم خوب نیس.

به هر حال خدا رو شکر

چرته جایگاه رو پشت به ما گذاشتن نه صدا داریم نه تصویر