«ایران‌دوستانِ خجالتی» شاید تا یک‌‌جایی می‌شد اسمشان را گذاشت سلبریتی‌های مناطقِ محروم، اما از یک‌جایی به بعد آن‌قدر هنرمندانه، رندانه و حق‌به‌جانب از ایران گفتند که کم‌کم دامنه‌ی ایران‌دوستی‌شان از مرزهای کهگیلویه‌و‌بویراحمد بیرون رفت و طولی نکشید که برای خودشان اسم و رسمی به‌هم زدند و مریدانی پیدا کردند تا جایی که همگی داشت باورمان می‌شد که دردِ وطن دارند. اما از آنجا که ماه همیشه پشتِ ابر نمی‌ماند بالاخره دمِ خروسِ ایران‌دوستی‌شان بیرون زد و از صلح گفتند آن‌هم در بزنگاهی که رهبرِ حماس در قلبِ پایتختِ ایران ترور شده بود. مسئله اما نه رهبرِ حماس بود و نه آرمانِ فلسطین. مسئله این بود که تمامیتِ ارضی ایران موردِ هجمه‌ی شقی‌ترین‌ها قرار گرفته بود و این چیزی بود که این ایران‌دوستانِ خجالتی سعی داشتند به گونه‌ای از کنارِ آن بگذرند که پرشان به پرِ متجاوز نگیرد. جنگ ۱۲ روزه که شد باز هم با همان نسخه از ایران گفتند و یک کلمه از متجاوزِ بربری که از دیوارِ خانه‌ی جمعی‌مان بالا آمده بود نام نبردند. اعتراضاتِ دی‌ماه و به‌دنبالِ آن فراخوانِ تفاله‌ی پهلوی که رسید اما به‌یک‌باره شیر شدند و از بیشه‌ی امنشان بیرون آمدند و با سلاحِ کلمه به تهییج و تحریک معترضین به وضعِ موجود پرداختند و سمفونی خرمشهر را که تا ابد، نمادِ مفاومت و ایستادگیِ درمقابلِ متجاوزین به خاک ایران است را روی صدای نتراشیده‌ی خود انداختند و از نابودی ضحاک گفتند. کامنت‌هایشان که پُر شد از "جاویدشاه"، نقاب را بیشتر از چهره برانداختند و یک‌درمیان برای همه‌ی آن جاویدها لایک زدند. بعد هم که آن فاجعه رخ داد و آن‌همه انسان کشته شد فازِ خونخواهی گرفتند و سهمِ خود و شاهشان را در ریختنِ آن‌همه خون از اساس منکر شدند. چند روز بعد که عده‌ای از ایرانیانِ خارج از کشور به فراخوانِ شازده‌شان تجمعاتی برگزار کردند و لابه‌لای شعارها و فحش‌هایی که نثارِ خلق‌الله می‌کردند از رهبرانِ نهادها و کشورهای غربی برای چندمین‌بار خواستند که تهاجمِ نظامی علیه ایران را فراموش نکنند این‌ها در این گوشه‌ی دنیا به سرِ ذوق آمدند و عرض‌ارادت فرستادند برای هم‌پالگی‌هایشان در آن گوشه‌ی دنیا.. همه‌ی این‌ها را گفتم تا به اینجا برسم که هرچه این ایران‌دوستانِ خجالتی درطولِ این سال‌ها تلاش کردند تا یک مدل از وطن‌پرستی را جا بیندازند که چارچوب، اصول و پرنسیبی ندارد و از فرطِ گل‌و‌گشاد بودن، همه‌چیز در آن جا می‌شود (حتی حمله‌ی نظامی به کشور، ارتجاع، واپس‌گرایی و بازگشتِ به دوره‌ی ارباب‌-رعیتی)، همه‌ی این رشته‌ها را در کسری از ثانیه، یک مردِ برنو به دستِ لرِ روستایی و جیغِ دختر بچه‌‌اش که فریاد می‌زد "بو بزن؛ بابا بزن" پنبه کرد.. آری، هرچقدر که یک طیف در امورِ عقلی خستگی‌پذیر باشند و بخواهند با سوءاستفاده از محرومیتِ برخی مناطق، در پوششِ تکنوکرات‌ و سیاستمدارانِ شهرگرایانه، هم به حج بروند، هم درمقابلِ انسانی از جنسِ خودشان تا کمر دولا شوند و شاه بنامندش و هم با استعمار و استکبار کنار بیایند، اما یک طیفِ بیشتر و زیادتری هستند که بسانِ چریک‌های پابرهنه و خانه‌به‌دوش، در همه‌جا هستند و هیچ‌جا نیستند و از هیچ اب‌و‌آتشی پروا ندارند؛ همین‌هایی که محمد بهمن‌بیگی در توجیهِ علاقه‌اش به آن‌ها عاجز بود و به صراحت می‌گفت؛ "بیش از هرچیز شجاعتِ این مردم مرا مجذوب کرده است و با این علاقه به میانشان می‌روم تا کودکان و نوجوانانشان را باسواد کنم تا شجاعت را با فضیلت، و شمشیر را با قلم آشنا سازم و به جرات‌های چشم‌بسته، بصیرت و آگاهی بدهم".. این مردم ذاتا شجاع‌اند و سرشان بالاست و همزمان دانا و آگاه هم هستند و همین می‌شود که بدونِ داشتنِ هیچ فالوئر و اداواطواری، به‌یک‌باره صدای برنو و لهجه‌شان در رسانه‌های چهار گوشه‌ی دنیا می‌پیچد، و شما نمی‌توانید برای توجیهِ مواضعِ امروزتان و با تمسک به استحاله و تزئینی کردنِ وطن‌پرستی، این ذات و دانایی را تغییر بدهید. ✍️رفعت کاظمی @fararavi

📸 نقشه محدوده جدید تنگه هرمز تحت مدیریت و کنترل نیرو‌های مسلح جمهوری اسلامی ایران نیروی دریایی سپاه : محدوده جدید تنگه هرمز که توسط نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران کنترل و مدیریت می‌شود، به شرح ذیل است: 🔸از جنوب خط بین کوه مبارک در ایران و جنوب فجیره در امارات 🔸از غرب خط بین انتهای جزیره قشم در ایران و ام القیوین در امارات @fararavi

توییت محمد بن راشد، حاکم دبی،و اشاره به جمله‌ی «وطن تجزیه‌ناپذیر است» صرفاً یک گزاره اخلاقی نیست، بلکه یک سیگنال سیاسی است. این تأکید بر تجزیه‌ناپذیری، نشان‌دهنده نگرانی درباره انسجام درونی امارات متحده عربی است و به شکاف‌های در حال شکل‌گیری میان امیرنشین‌های امارات یا جهت‌گیری‌های متفاوت سیاستی اشاره دارد. این مسئله از یک بحران ژرف‌تر پس از جنگ با ایران حکایت می‌کند؛ بحرانی که صرفاً اقتصادی نیست، بلکه به حکمرانی و انسجام نخبگان نیز مربوط می‌شود. این وضعیت احتمالاً با خروج امارات از اوپک، رقابت با عربستان سعودی، و درهم‌تنیدگی فزاینده ابوظبی با اسرائیل مرتبط است؛ روندهایی که می‌توانند فراتر از امارات سرریز شده و تنش‌ها در شورای همکاری خلیج فارس (GCC) را تشدید کنند. وقتی یک رهبر بر «تجزیه‌ناپذیر بودن وطن» تأکید می‌کند، معمولاً به این معناست که خطر واگرایی دیگر فرضی نیست، بلکه در حال شکل‌گیری است. این‌بار، چه بسا، به نظر می‌رسد کرانه جنوبی خلیج فارس در آستانه دگرگونی‌ها و تحولات مهمی قرار گرفته است! ✍️ آرش رئیسی نژاد @fararavi

خو اومد زد. بازم رد بشیم دوباره میزنه @fararavi

🔻نشست پرسش و پاسخ با حضور دکتر سعادت صالحی نیا مسئول سازمان بسیج دانشجویی استان کهگیلویه و بویراحمد 📆زمان: یکشنبه ۲٠ اردیبهشت ساعت ۲۱:۳٠ 📍مکان: یاسوج، خیابان جمهوری اسلامی-موکب رسانه و فضای مجازی @fararavi

🔻تجمع عاشورایی مردم یاسوج 🎙سخنران: دکتر رسول نوروزی جانشین سازمان بسیج دانشجویی کشور 📆 سه شنبه ۲۲ اردیبهشت ساعت ۲۱ 📍 خیابان مقدس جمهوری اسلامی ᯽⊱──╌❊ - ❊╌──⊰᯽⊱ @fararavi

🔻 نقش تنگه هرمز در میدان سیاسی جنگ 👤با حضور: دکتر صمد برسیاه جانشین سازمان بسیج دانشجویی استان کهگیلویه و بویراحمد 🎙رادیو دنا 🕣ساعت 19:30 @fararavi

حزب‌الله چگونه با FPV معادلات جنگ را تغییر داد؟ هرآنچه که باید از ریزپرنده های فیبرنوری مرگبار بدانید؛ جنگ مدرن یعنی همین، پهپاد ۲۰۰۰ دلاری علیه تانک چند میلیونی... @fararavi

بهون دلوم بی ستینه بیو دو کاسه ی تِیَم غرق خینه بیو بیو طاقتم رَهته زندی بسه بیو تا نگن شیعه هم بی کسه تقدیم به ساحت مقدس حضرت ولی عصر (عج) @fararavi

*یادداشت حقوقی: رژیم حقوقی عبور ترانزیتی از تنگه هرمز در پرتو عدم عضویت ایران در کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها و چالش‌های قاعده عرفی** نویسنده: علی مجلسی، دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق بین الملل تاریخ: ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ (مطابق ۱۴ مه ۲۰۲۶) تنگه هرمز، به عنوان شاهراه حیاتی انتقال حدود ۲۰ درصد نفت خام جهان، نه تنها از منظر ژئواستراتژیک بلکه از دیدگاه حقوقی بین‌المللی دریاها، یکی از پیچیده‌ترین آبراه‌های جهان را تشکیل می‌دهد. این یادداشت به بررسی تخصصی رژیم حقوقی عبور از تنگه هرمز می‌پردازد، با تمرکز بر تنش میان رژیم «عبور ترانزیتی» مندرج در کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها (UNCLOS) و رژیم «عبور بی‌ضرر» کنوانسیون ۱۹۵۸ ژنو، که ایران عضو آن است، و ارزیابی امکان استناد ایران به حقوق حاکمیتی در برابر ادعاهای عبور آزاد. ## مبانی جغرافیایی-حقوقی تنگه هرمز تنگه هرمز، واقع میان سواحل ایران و عمان، با عرض متوسط ۳۳ تا ۹۹ کیلومتر (۲۱ تا ۶۲ مایل دریایی) و عمق متوسط ۵۰ متر، دریای عمان (بخشی از اقیانوس هند) را به خلیج فارس متصل می‌کند. از منظر حقوق دریاها، بخش عمده تنگه (حدود دو سوم) در دریای سرزمینی ایران (۱۲ مایل دریایی از خط مبدأ) قرار دارد و تنها بخش شرقی آن به عمان تعلق دارد، که این امر حاکمیت ایران را بر رژیم عبور غالب می‌سازد. ایران در سال ۱۹۷۳ ادعای دریای سرزمینی ۱۲ مایل دریایی را اعلام کرد، که با ماده ۳ UNCLOS همخوانی دارد، هرچند عضویت در کنوانسیون ۱۹۸۲ را نپذیرفته است. عمان نیز ادعای مشابهی دارد، اما توافقات دوجانبه ایران-عمان (مانند موافقت‌نامه ۱۹۷۴ و مذاکرات اخیر ۲۰۲۶) بر مدیریت مشترک تأکید دارند، بدون الزام به رژیم ترانزیتی. ## رژیم‌های حقوقی عبور در حقوق بین‌الملل دریاها ### رژیم عبور بی‌ضرر (Innocent Passage) کنوانسیون ۱۹۵۸ ژنو در مواد ۱۶-۲۰، رژیم عبور بی‌ضرر را برای تنگه‌های مورد استفاده کشتیرانی بین‌المللی مقرر می‌دارد، که ایران به عنوان عضو آن (از ۱۹۶۲) ملزم است. عبور بی‌ضرر، گذر مداوم و سریع کشتی‌های خارجی بدون آسیب به صلح، نظم یا امنیت کشور ساحلی است؛ کشور ساحلی حق وضع قوانین (مانند ممنوعیت اسلحه، جاسوسی یا آلودگی) و حتی تعلیق موقت عبور در موارد ضروری را دارد. رأی دیوان بین‌المللی دادگستری در قضیه تنگه کورفو (۱۹۴۹) این رژیم را به حقوق عرفی تبدیل کرد: آلبانی مسئول خسارت به کشتی‌های بریتانیایی بود، زیرا عبور بی‌ضرر را نقض کرده بود، بدون اینکه تنگه را «بین‌المللی» بداند. ایران بر این مبنا، عبور کشتی‌های تهدیدکننده (مانند ناوهای آمریکایی) را «مضر» تلقی کرده و حق بازرسی یا توقیف دارد، همانند قانون دریایی ایران (مصوب ۱۳۴۳). ### رژیم عبور ترانزیتی (Transit Passage) UNCLOS در بخش سوم (مواد ۳۴-۴۵)، برای تنگه‌هایی که دریای آزاد یا منطقه انحصاری اقتصادی (EEZ) را به هم متصل می‌کنند، رژیم عبور ترانزیتی معرفی می‌کند: عبور غیرقابل تعلیق، مداوم و سریع برای تمام کشتی‌ها، زیردریایی‌ها (غوطه‌ور) و هواپیماها، بدون حق کشور ساحلی برای وضع قوانین مخل تنگه هرمز مصداق ماده ۳۷ است، اما ایران (و آمریکا) عضو UNCLOS نیستند؛ لذا ایران عبور ترانزیتی را معاهده ای الزام‌آور نمی‌داند و بر عبور بی‌ضرر اصرار دارد. ایالات متحده ادعای عرفی بودن آن را مطرح می‌کند، اما فقدان اجماع جهانی (به ویژه اعتراض کشورهای ساحلی مانند ایران) این ادعا را تضعیف می‌نماید. ## موضع حقوقی ایران و چالش‌های عرفی ایران کنوانسیون ۱۹۸۲ را امضا اما تصویب نکرده و بر حفظ حاکمیت بر تنگه تأکید دارد. در دکترین دفاعی اخیر (۲۰۲۶)، پس از تنش‌های منطقه‌ای، ایران رژیم جدیدی پیشنهاد کرده: ممنوعیت ورود شناورهای آمریکایی به عنوان «تجاوز مستمر»، الزام عوارض عبور بر اساس اصل «کاربر بپردازد» (User Pays)، و حق اقدامات متقابل علیه متجاوزان. از منظر قاعده عرفی (ماده ۳۸ ق.اساس دیوان)، عبور ترانزیتی نیازمند «عمله مستمر و عمومی» است؛ اما اعتراض مداوم ایران (مانند تهدید بستن تنگه در ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ و بسته شدن در ۲۰۲۶) و عدم عضویت بیش از ۲۰ کشور کلیدی، آن را عرفی نمی‌سازد. در مقابل، عبور بی‌ضرر عرفی قطعی است. قضیه کورفو مبنای عرفی عبور بی‌ضرر است، نه ترانزیت؛ دیوان عبور را حق ذاتی دانست، اما مشروط به عدم تهدید. ## چالش‌های معاصر و رژیم حقوقی جدید در پرتو تنش‌های ۲۰۲۵-۲۰۲۶ (تجاوزات ادعایی آمریکا و اسرائیل)، ایران حق دفاع مشروع (ماده ۵۱ منشور ملل متحد) را برای کنترل تردد استناد می‌کند: توقیف تأمینی، بازرسی SIGINT، و عوارض برای تأمین امنیت. این اقدامات، countermeasures مشروع علیه نقض تحریم‌ها هستند، مشروط به تناسب (Draft Articles on State Responsibility, ۲۰۰۱). ادامه دارد‌.... @fararavi