شریک امن یا منفعت‌طلب سیاسی؟ این روزها که بازیگران زیادی در صحنه بین‌الملل فعال‌اند، تشخیص شریک امن از کشورهایی که فقط به فکر منافع سیاسی خود هستند دشوار شده است. اما بررسی تحولات سوریه، معتبرترین گواه برای سنجش این موضوع در غرب آسیاست.  در دورانی که سوریه با بحران‌های عظیم، از جمله هجوم داعش، دست و پنجه نرم می‌کرد، ایران به درخواست دولت قانونی دمشق، تمام توان خود را به‌کار گرفت؛ سردارانی چون حاج قاسم سلیمانی در خط اول نبردهای سنگین، از خاک و ناموس سوریه دفاع کردند و در این راه، جمعی از بهترین جوانان ایران جان خود را ایثار کردند.  حتی پس از آرام‌تر شدن اوضاع، همچنان مستشاران ایرانی برای ثبات، بازسازی و حفظ انسجام سوریه در این کشور ماندند ـ بی‌آنکه نگاهی به خاک، منابع یا جایگاه مردم و دولت سوریه داشته باشند؛ ایران همواره احترام به تمامیت ارضی و استقلال سیاسی دمشق را سرلوحه عملکرد خود قرار داده است. اما اکنون و با تغییر شرایط، شاهد حضور بازیگرانی چون ریاض و آنکارا در سوریه هستیم. کشورهایی که ابتدا با هدف تضعیف و حتی سرنگونی دولت قانونی سوریه، نقش‌آفرینی کردند و امروز نیز به صراحت برای کسب امتیاز سیاسی و اقتصادی بیشتر به میدان آمده‌اند.  ترکیه به‌دنبال کنترل و تضعیف کردها در شمال سوریه است تا مبادا تهدیدی متوجه مرزهایش شود و همزمان سعی در گسترش نفوذ در مناطقی دارد که نیروهایش حضور مستقیم دارند. عربستان نیز حالا به دنبال سرمایه‌گذاری بر زیرساخت‌ها و منابع نفتی سوریه است، با امید مقابله با نفوذ ایران در منطقه و تثبیت قدرت اقتصادی خود در رقابت با قطر. برخی گزارش‌ها حتی دخالت آن‌ها در تحرکات گروه‌های تندرو در شمال سوریه را نشان می‌دهد. با این تفاسیر، امروز سوال بزرگی پیش روی منطقه غرب آسیاست:  آیا شریک امن‌تر و صادق‌تر از ایران برای کشورهای این منطقه وجود دارد؟  آیا عاقبت دوستی با ایران چیزی جز ثبات و امنیت بوده است؟  و در نهایت، آیا امنیت و آرامش منطقه غرب آسیا بدون نقش‌آفرینی ایران ممکن خواهد بود؟ واقعیت‌های میدان بار دیگر ثابت کرده‌اند که اعتماد به شریک امن، نتیجه‌ای جز آرامش و امنیت ندارد. ✍️ سیده فتانه موسوی 👇 @fararavi

استوری محسن چاووشی از مردم مظلوم غزه 👇 @fararavi

💠 روایت روز 💠 📌 نشست سیاسی | جنگ سوریه و پروژه های غرب آسیا؛ چرا ایران باید هوشیار بماند؟ 🔸️ محور ها: _ بررسی سناریو های بی ثبات سازی منطقه از سوریه تا ایران _ شناخت الگو های مداخله خارجی(آمریکا، اسرائیل، ناتو و ...) _ تجربه سوریه و ضرورت تقویت دیپلماسی مقاومتی و دفاعی ایران ‌👤 دکتر علیرضا تقوی نیا  | کارشناس صداوسیما، تحلیل‌گر مسائل بین الملل 🕰 زمان: جمعه ۳ مردادماه ۱۴۰۴ ساعت ۲۰ 🌱 علاقمندان شرکت در دوره برای ثبت نام به لینک زیر مراجعه فرمائید: https://www.skyroom.online/ch/rafda/kohgiluyeh-boyerahmad 📌به بهترین خلاصه نویسی از نشست هدیه ویژه تعلق می‌گیرد. ⊰᯽⊱──╌❊ - ❊╌──⊰᯽⊱ 👇 @fararavi

نماینده ترکیه: به اوکراین سلاح می‌دهیم اما برای غزه فقط دعا می‌کنیم نماینده پارلمان ترکیه خطاب به نمایندگان حزب حاکم این کشور: 🔹امروز شاهد ابراز ناراحتی این نمایندگان برای غزه بودیم. اما باید یادآوری کنیم که خلبانانی که غزه و فلسطین را بمباران می‌کنند در قونیه آموزش دیده‌اند. 🔹سوخت جت‌های اسرائیلی از اسکندرون ارسال می‌شود. غذای سربازان اسرائیلی از آلانیا ارسال می‌شود و آب آنها از ماناوگات می‌آید. تبادلات تجاری آنکارا و تل آویو نیز ادامه دارد و در رأس آن آهن و فولاد است. نمی‌توانم راحت بگویم اما سلاح‌های دست آنها نیز به صورت غیر مستقیم از طریق ترکیه تأمین می‌شود. ‏🔹آنکارا پهپاد به اوکراین و جمهوری آذربایجان می‌فرستد اما به دعا برای غزه بسنده می‌کند. 👇 @fararavi

آوردگاه جدید غرب و ایران در مرزهای شمالی کریدور زنگزور که قرار است نخجوان را به آذربایجان متصل کند، به‌ظاهر پروژه‌ای تجاری است؛ اما در واقع ابزار جدیدی برای مهار ژئوپلیتیکی ایران و حذف آن از معادلات انرژی و ترانزیت منطقه‌ای‌ است. پشت پرده این پروژه، راهبردی آمریکایی برای تقویت حضور در قفقاز، تضعیف محور تهران-مسکو-پکن و بی‌اثر کردن نفوذ ایران در مسیر انتقال انرژی آسیای میانه به اروپاست. هدف دیگر غرب، تسلط بر مسیر صادرات گاز آسیای میانه به اروپا بدون عبور از ایران یا روسیه است. در برابر محور غربی جدید، محور سنتی ایران، روسیه و چین قرار دارد. واشنگتن به‌دنبال تقابل مستقیم با نفوذ چین در پروژه «کمربند–جاده» و فشار بیشتر به مسکو بابت جنگ اوکراین است. برای ایران، زنگزور فقط یک مسیر جاده‌ای نیست؛ خط قرمز امنیت ملی است. تهدید حضور اطلاعاتی، امنیتی و تجاری غرب در شمال کشور، نیازمند واکنش چندبعدی تهران است؛ از تقویت دیپلماسی منطقه‌ای گرفته تا حضور فعال در قفقاز جنوبی «جهان پلاس» 👇 @fararavi

در برابر چشم میلیاردها انسان و‌ ده‌ها دولت و صدها نهاد بین‌المللی جهان کودکان غزه در حال زجر کشیدن و مردن از گرسنگی‌اند، همهٔ اهالی غزه - حتی اقلیت بهره‌مندتر - دسترسی به حداقل غذای سالم ندارند و صدها هزار انسان روزانه ساعت‌ها برای قوت لایموتی زیر بارش گلوله در صف می‌ایستند. چگونه در قرن بیست‌ویکم ائتلاف و جریان نتیجه‌بخشی برای بازآرایی و‌ عادلانه‌سازی قواعد بازی‌های جهانی و ناممکن‌سازی چنین ‌کابوسی می‌تواند شکل بگیرد؟ ما که در ایران هم گرفتار جنایات اسراییل و تحریم و مسائل انباشتهٔ بغرنج و دشواریِ عادلانه‌سازی نهادهای عمومی‌ایم چگونه می‌توانیم نقشی در ساختن چنین جریان جهانی داشته باشیم؟‌ می‌شود هر شب قبل از خواب این پرسش‌ها و سهمگینیِ تصاویر کودکان غزه که تا صبح‌ تن نحیف‌شان می‌میرد گریبانت را نگیرد؟ ✍ محمدرضا جلایی پور 👇 @fsraravi

💢گزینه‌های پیش‌روی ایران؛ درس‌هایی از سوریه و جولانی ♨️هادی معصومی زارع در گفتگو با عنوان «جنگ، آتش‌بس و آینده جمهوری اسلامی ایران » در تمام‌رخ: سه گزینه پیش‌روی کشور است: ۱. استحاله و تسلیم ۲. وضعیت نه جنگ نه مذاکره ۳. بازآمادگی از طریق گزینه‌های آلترناتیو گزینه استحاله و تسلیم تبعاتی دارد. اول اینکه دینامیک‌های داخلی و منطقه‌ای را فعال میکند، وقتی به آمریکا تسلیم شدی و امتیاز دادی، باید به دیگران هم بدهی و باب امتیازدادن بسته نمی‌شود. دوم اینکه اسرائیل به توافقات ایران با آمریکا ملتزم نمی‌ماند. بهترین مثالش وضعیت جولانی است که اصلا آمریکایی ها او را برکشیدند و همه را برای حمایت از او سرخط کردند ولی اسرائیل به ترتیبات امریکایی‌ها پایبند نیست و کار خودش را انجام می‌دهد. سوم اینکه توافق با آمریکا مستلزم پذیرش ترتیباتی است که کشور را به یک شرکت سهامی عامل تبدیل کند. به‌گونه‌این که کشور همین قدرت تصمیم‌گیری‌ فعلی را هم از دست خواهد داد. گزینه دوم گزینه نه جنگ نه مذاکره است. اینکه همان فروپاشی تدریجی است که سال‌هاست در خصوصش هشدار می‌دهیم. چون تیغ تیز تحریم‌ها به مرور کشور را تضعیف کرده وصیقل خواهد داد. گزینه سوم بازآمادگی از طریق ترکیب گزینه‌های غیرنظامی توامان با مذاکره است. حرکت به سمت ایجاد هزینه برای آمریکا (و نه صرفا اسرائیل) در زمینه‌های نهضتی، اشاعه‌ دانش هسته‌ای (به جای تولید بمب) و تمرکز بر بالابردن قیمت انرژی. دو الگوی فراروی کشور در دوره پیش‌رو: ۱. در فرض تسلیم و توافق جامع با امریکا، شکل‌گیری یک دولت ضعیف، توسری‌خور و فاقد تمام مولفه‌های قدرت دنبال خواهد شد. مانند الگوی جولانی و سوریه. ۲. در فرض استمرار خصومت الگوی کنونی اسرائیل با حزب‌الله یا الگوی تعاملی آمریکا با عراق در برهه زمانی ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۳ دنبال خواهد شد. در هر صورت ته این نگاه تسلیم‌گرا می‌شود همان مدل جولانی. با این فرق که در سوریه جولانی از دل واقعیت‌های عینی در آمده، قدرت مسلحی را همراه خود داشته، 80 درصد جمعیت سوریه اهل سنت بوده‌اند که از جنگ 14ساله‌ای با خستگی درآمده اند، پس ظرفیت پذیرش جولانی به عنوان یک منجی وجود داشته است. اما در ایرانی آکنده از دینامیک و متغیر چه کسی می‌خواهد پس از تسلیم یا فروپاشی جمع‌کننده کشور باشد؟ کدام یک دیگری را قبول دارد؟ نظم فرو می‌پاشد و هیچ نظم‌دهنده‌ و نظم‌بخش برخوردار از هژمونی وجود نخواهد داشت. هرج و مرج کشور را فرامی‌گیرد. ✍️ هادی معصومی زارع 👇 @fararavi

استرالیا از پهبادها برای کاشت بذر استفاده می‌کند. پهبادها قادرند در روز چهل هزار بذر را در مناطقی که آتش‌سوزی شده است بکارند. 👇 @fararavi

خان یونس قبل و بعد از ۷ اکتبر 👇 @fararavi

🎥 آیا جنگ قابل پیشگیری بود؟! ▪️دکتر خانعلی زاده 👇 @fararavi

✍قانون جدید عراق: 🔸حشد الشعبی رسما بخشی از نیروهای مسلح عراق شد 🔸 رئیس حشد الشعبی در رتبه وزیر بوده و عضو شورای امنیت ملی است. 🔸 حشد الشعبی وظیفه دارد در توسعه و تأمین زیرساخت‌های عراق مشارکت کند. 🔸حشد الشعبی تحت امر فرماندهی کل نیروهای مسلح عراق قرار گرفت. 🔸 آموزش نیروهای این سازمان در دانشکده افسری وزارت دفاع عراق انجام خواهد شد. 👇 @fararavi

🔶 «قیس سعید» رئیس‌جمهور تونس ضمن نشان دادن تصاویر کودکان گرسنه غزه خطاب به فرستاده آمریکا گفت: این تصاویر گویای جنایت علیه بشریت است؛ آیا این همان قوانین بین‌المللی‌ست؟ قوانینی که هر روز بیشتر از پیش فرو می‌ریزد. چنین مفهومی دیگر هیچ معنایی ندارد. کار رئیس جمهور تونس نشان داد که هنوز وجدان برخی مقامات و رؤسای جمهور کشورهای منطقه از بین نرفته. خاک بر سر دیگر رؤسای کشورهای اسلامی خصوصا عربستان سعودی که خفه خون گرفته. 👇 @fararavi