تقدیمی هفتم برای ستاره ناامید داستان عمیقی که در هزارتوی چشمانش نوشته شده بود در هیچ کتابی نبود، هیچ زبانی قادر به گفتنش نبود، هیچ احساسی قادر به تجربه‌اش نبود، هیچ دستی قادر به ترسیمش نبود، هیچ گوشی قادر به شنیدنش نبود، هیچ قلبی قادر به درکش نبود، فقط و فقط چشمان خودش؛ بله چشم ها واقعا داستان های مخصوص به خودشان را دارد، گاهی اونقدر پیچیده که غرقشان میشوی، کی میداند؟ شاید در همان چشم ها بمی//رید. به هر حال، توصیه من به شما این است که مدت طولانی به آن چشم ها خیره نشوید.

ایول

عاشقش شدم

‌

واقعا حوصله ندارم روش کار کنم