‌حرف زدن از جزئیات روزمره می‌تونه یکی از نشونه‌های عمیق بودن‌ِ یه رابطه‌ باشه.

نقاب زرنگی که نگذاری، کلاه حماقت سرت می‌گذارند...

‌نگو حوصله ندارم، بگو اونی كه حوصلشو دارم تو نيستی.

رها کن. بپذیر یک سری آدم ها، اتفاقات، خاطرات، تجربه بودن و اثرشو روی زندگیت گذاشتن. و تو لازم نیست اونهارو همیشه با خودت حمل کنی. نه به خاطر بی اهمیت بودنش، به خاطر ارزشی که به تو داده و رفته. بهت قول می‌دم اینجوری زندگی خیلی برات قشنگ تره.

توی روانشناسی یه اصطلاح داریم به اسم خطای نسبت دادن بنیادین یعنی چی حالا؟ ما اگه پیاده باشیم، راننده ها همه وحشین. ولی اگه ما سواره باشیم، پیاده ها همه گیجن. ما اگه تند رانندگی کنیم چون عجله داریم. ولی اگه بقیه تند برن خیلی گاون! یا مثلاً توی رابطه، اگه من خودم پیام ندم کار داشتم ولی اگه طرف مقابل پیام نده یعنی من براش مهم نیستم! مغز ما عاشق اینه که خودشو منطقی بدونه و بقیه رو مقصر بشناسه. برای درک بهتر دیگران، باید از خودمون سوال کنیم اگه من جای اون آدم بودم، اینکارو نمی کردم؟

ممنون که اون حرف‌ها رو بهم زدی، الان خودمم بخوام دلم برات تنگ نمیشه.

آدم‌ها دو دسته‌ان، تو به دوتا دسته اعتماد نکن.

همیشه منم که حواسم به همه‌ست؛ اما انگار هیچ‌کس نیست حواسش به من باشه.

ما از آنانی که بهشون دلداری میدادیم،غمگین‌ تر بودیم.

وقتی که احساس تنهایی می‌کنید و به تنگ آمده‌اید احتمال آن که انتخاب‌های ضعیف‌تری بکنید بالا می‌رود استیصال برای دوست داشتن، آدم را به کجا که نمی‌کشاند با شکم خالی به خرید نروید چون هر غذای ناسالمی را انتخاب خواهید کرد. - باربارا دی آنجلیس