آدما برای همین جالب نیستن؟

برای همین جالب نیستن که هیچکدومشون هیچ شباهتی به دیگری ندارن؟

همیشه برام خارق‌العاده بوده که این همه آدم وجود داره با کلی دیدگاه،طرزفکر و عقاید مختص به خودشون

و همچنین سوال‌برانگیز که چرا بعضی‌ها تصمیم می‌گیرن که خودشون رو کنار بذارن و شروع کنن به تقلید از باقی آدما؟

خیلی جامعه‌ی خسته‌کننده‌ای ساخته میشه وقتی آدما صرفا شروع می‌کنن به تقلید سبک زندگی همدیگه و فراموش می‌کنن که واقعا کی هستن

عادی می‌شه چون عادت می‌کنیم یا عادت می‌کنیم چون عادی می‌شه؟

انقدر گیج و سردرگمم که واقعا نمی‌دونم وسط زندگیم دارم چکار می‌کنم

"بنظرِ من بی‌تجربگی یک موهبت است که ما قدرش را نمی‌دانیم،شما تا زمانی که صاحب بی‌تجربگی هستید،نه کسی از شما توقع دارد و نه شمارا برای اشتباهاتتان بازخواست می‌کند؛اما وای از روزی که شما بی‌تجربگی را ازدست بدهید"

دوباره باختم؟

"آدما به امیدِ فرداست که زندن. امید قول قطعیه فردا نیست،یه تصمیمه،یه انتخاب برای ادامه دادن حتی وقتی خسته‌ای. فهمیدم شاید فردا معلوم نباشه،اما امید همون نیروییِ که باعث می‌شه امشب بلند بشی و خودت،خودت رو هل بدی. امید یعنی حتی وقتی خسته‌ای باور داشته باشی هنوز یه هل کوچیک،می‌تونه دنیا رو تغییر بده."

من واقعا علاقه‌ای ندارم که هردفعه توی موقعیت‌های مختلف بهم یادآوری بشه گذشته هیچ‌وقت ازبین نمی‌ره و فقط منتظر می‌شینه تا وقت مناسبش برسه و هی هم این اتفاق برام میوفته