خطِ‌فاصله‌ی ِسبز؛: مجروح بودم و پاره‌ٔ مهمی از وجودم ویران شده بود؛ این حقیقتِ من بود، یکی از حقایق زندگی‌ام، اما به‌رغم تمام این حقایق، می‌توانستم فردی دیگر باشم، می‌توانستم احساسی دیگر داشته باشم، و تا وقتی واژه‌هایی، تصویرهایی، داستان‌هایی برای بیان این موضوع داشتم درمانده و تباه نمی‌شدم. برای بیان حالت روحی‌ام نمی‌توانستم واژه‌ها را راحت پیدا کنم، اما گهگاه می‌توانستم بنویسم؛ واژه‌ها، مثل انفجاری در تاریکی، یک‌دفعه به ذهنم هجوم می‌آوردند و موقتاً به من ثابت می‌شد هنوز دنیایی هست؛ دنیایی شایسته و باشکوه. می‌توانستم شعلهٔ خودم باشم و به کمکش دوروبرم را ببینم. اما بعد، دوباره همه‌جا تاریک می‌شد.

زخمی که آدم را رشد ندهد، از او یک هیولا می‌سازد.

اشک هایش کافی نبود، خون از رگ هایش جاری شد.

قدرت کلمات قطعا جادوعع.

-

داشتم تپرو میرفتم بالا؛افتادم با مغز .

-

در حال حاضر، یه تعطیلات دیگه لازم دارم تا خستگی این تعطیلات در بره.

لحن حرف زدن آدم‌هاست که دستشان را رو می‌کند،نه خود چیزهایی که می‌گویند.

مدرسه✅

متنفرم از ته دل من از ۱۶ فروردین.