کلمات از من فرار میکنن.

خوشگلید اما توخالی هستید.

«هیچ لازم نیست.برو زودتر ماشه را بکش.تو شقیقه.وسط دوتا چشم.در قلب،هرجا دلت خواست،نشانه بگیر.زودتر و دیر تر هم فرق نمیکند.من اینجا ایستاده ام.من مدتهاست اینجا منتظرت هستم.میتوانی با تبر هم تکه تکه ام کنی.» سووشون/سیمین دانشور.

آدنویس والیبالیست

Awwwwwww)

بوی امید میداد؛ بوی تموم امیدهایی که درونش دفن شده بودن.