هدایت شده از چیمه🌙
.
عکاسی که آمده سریع کارش را بکند و برود ازم میپرسد: «سوژه خوبی سراغ دارید؟!» میگویم: «پلاستیکهایی که میدن دست خانوادهها، هم زیپکپپا هم پلاستیک سیاه بزرگا.» کمی نگاهم میکند و جوری که پیداست از سوژهام خوشش نیامده چهارتا عکس از درودیوار میگیرد و میرود. حوصله نمیکند چیزی که دیدهام را ببیند. بهش میگویم منتظر دیدن لباسهای توی کیسهها باشد، اما راهش را میگیرد و میرود سراغ سوژههایی که توی هر رسانهای بارها دیدهام و انگار دیگر تاثیرگذاریشان را هم از دست دادهاند. تا قبل از این هیچ درک و شناختی از انواع لباس نظامیها نداشتم. نه از درجههای روی لباسها سردرمیآوردم و نه میدانستم تفاوت رنگ لباس سبز و خاکی و پلنگی چیست.
جنگ هم باعث نشد بتوانم تفاوت لباسها را از هم تشخیص بدهم که مثلا سپاهیها چه میپوشند؟ لباس ارتشیها کدام رنگی است؟ اما وقتی توی محوطه بهشتزهرا راه میرفتم لحظاتی بود که میتوانستم تمام لباسها را با هویت آدمها تطبیق بدهم. خانواده شهدا را که صدا میزدند برای تحویل گرفتن وسایل، یک پلاستیک سیاه بزرگ دستشان میدادند و یک زیپکیپ کوچک برای خردهریزهایی مثل انگشتر و ساعت مچی. مینشستم و به نحوهی گشودن آن پلاستیکها خیره میشدم. عکسالعمل آدمها موقع بازکردن پلاستیک برایم مهم بود. همه دلشان میخواست با آخرین لباسی که تن عزیزشان بوده خلوت کنند.
میرفتند گوشهی محوطه یا کنج سالن و آن تکه پارچه را بیرون میآوردند. شلوار، پیراهن، روسری یا لباس خانگی را تنها به آغوش میکشیدند و لحظهی تازهای در زندگیشان شروع میشد با نوید این که: «لباس سربازی وطن تنش بود.» آن لحظه دیگر مهم نبود لباس متعلق به بزرگسال است یا زن و کودکی ساکن یک مجتمع مسکونی. هر لباسی که از توی کیسهها بیرون میآمد پرچمی خاکی و بیش از حد خونی بود. بهترین سوژه برای عکاسی رسانهها و برای در معرض دید قرارگرفتن. رهبر شهید به تمام سربازهایش یاد داده بود خاک و خون تمام داراییهای ملت هستند، بزرگمردی که سالها مشغول مراقبت و پاسداری از داراییهای ما بود.
@chiiiiimeh
.