—

—

«دیروز ازخاطرم رفت تبریک بگم بابت سالگردِ این اتفاقِ زیبایِ تاریخ، دست در دست شدنِ دو بهترینِ خلقت، دو مهربان‌ترین، دو عاشق‌ترین، دو بنده‌ترین، دو خاشع و پارسا ترین، دو کریم، حکیم، حلیم، رحیم، محجوب، زکی، صادق، صبور، صبور، صبور، صبور .. گویی راستی که گِلِ ما، از «خاک» و «آب» سرشته شده، وقتی پدرمان ابوتراب است و مادرمان بانوی آب.»

[ صبح بخیر ] 🌊

امروزم بیدارم، پس دلیلی داره و باید پیداش کنم.

«امروز و این چندروز، می‌خوام محکم بزارم پشت اینکه یسری کار و رفتار خوبو به یاد این مرد انجام بدم. دومین سالگردِ اون شب و روز طولانی و حرف و واکنش‌های عجیب و ناشایست و غیرانسانی بعضی آدما هم رسید و هنوز، تنها کسیه که با دیدن عکسش، بغضِ شرمندگی، دلتنگی، شناخت و مظلومیت ته گلوم میشینه/تازهٔ تازه. من این مرد رو بهشتیِ عصر خودم میدونم.»

«انقدری به نبود ویو عادت کردم، که الان احساس میکنم ویو هم بخشی از حریم شخصیمه که بدون اجازم پابلیک شده. حس توچشم بودن میده.»

ساترن اون خستگی ای که احساس میکنی جسمی نیست ، بلکه روحته که نیاز به استراحت داره .

آقا این روح مارو بخوابونید یکم.

ولی جدی، چندروزیه طی یه حرکتی که یهویی بهم الهام شد و استارتش زدم، احساس می‌کنم بدون واسطه وصلِ به روحمه و روحیهٔ حتی اگه نه کل روز، چندساعت از روزمو خوب میکنه و بعد باید دوباره شارژش کنم واسه ساعات بعدی روز. نمیگم چه حرکتی چون فعععک نکنم خیلی برای این رنج سنی محبوب باشه.

میترسوم ریکتی مثل ریکت آبجیم ببینم و دیگه به شمام دراین مورد اهمیت ندم و بگم to hell.