همش آهنگ مامِ وطن چاووشی تو مغزم میپیچه..

"این وطن ارثیه ی پشت در پشت من است"

"هیچ اَبَر قدرتکی مرد تسخیرش نیست"

زن اگر تهمینه.. مرد اگر تهمتن است..

"مامِ پر دردِ وطن مادری شیر زن است قلب من، خانه من،خانه زخم به تن، خسته ام از جانی که گرفتار تن است"

من به مرگ آگاهم مرگ را میخواهم هموطن ها راهم،دشمن آتش زدن است

واقیعت اینه که الآن خودمم رمق حرفهای انگیزشی رو ندارم فقط خواستم بگم اگه الآن حالتون خوب نیست..اگه احساس فرسودگی و نا امیدی می کنید..اگه خسته این و نگرانین طبیعیه منم همین طورم بقیه هم همین طور! شرایط نرمال نیست نمیشه همون کارایی رو کرد که قبلا انجام میدادیم ولی عیبی نداره همین جاهاست که درونمون قوت خودشو کم کم نشون میده. کوچیک ترین کاری که از دستمون برمیاد رو انجام بدیم واسه اینکه اوضاع سخت تر نشه و بتونیم منتظر اتفاقات خوبی که قراره رقم بخوره بمونیم. امید از دل نا امیدیه و ما از پسش بر میایم✨

حالا بعد از شهادت رهبر یک جور دیگه حضورش رو بینمون حس میکنم انگار همه جا دقیقا پیش مونه ولی یک هو به خودم میام و میبینم هیچی نشده دلم براش تنگه :)))💔

با لباس مشکی پوشیدن برات سریع کنار اومدم ولی وقتی میخوام برات حلوا بپزم اشک میاد تو چشمام و نمیتونم کاری کنم دِ آخه مرد..

اصلا تقصیر شماست. همه‌اش تقصیر شماست. شما که به یک لبخند اینطور آدم را گرفتار خودتان می‌کردید. شما که وقتی همه دنیا ما را تهدید می‌کرد، آنطور سینه سپر می‌کردید و انگشت بلند می‌کردید که اگر به مردم من نگاه چپ کنید، سرزمین‌تان را با خاک یکسان می‌کنیم. تقصیر شماست که وقتی ما برای حفظ عزت و اقتدار خودمان به خیابان می‌آمدیم، با هشتاد و شش سال سن، به احترام ما می‌ایستادید و پیام تشکر می‌دادید. شما که سال‌ها بود عبا و قبای تازه بر تن‌تان ندیدیم. شما که حواستان به همه بود. اصلا چرا وقتی آن دختر شهید عمامه را نشان داد و گفت «کلاهتو مامانت خریده؟ میدیش به من؟» به او قول یک کلاه صورتی دخترانه دادید و گفتید این پسرانه است؛ و چند روز بعد با آن همه مشغله، یادتان بود که کلاه را به در خانه‌شان بفرستید؟ میخواستید ما را اینطور دلبسته خودتان کنید؟ چرا ماه‌رمضان آن‌سال آدم فرستادید در خانه همسایه‌های بیت که بگویید فلانی گفته امشب افطار مهمان من‌اید و آن زن‌ومردهای متعجب با تیپ‌های مختلف آمدند و با نان و سبزی پذیرایی کردید و گفتید ببخشید رفت و آمدهای ما زیاد است، شما هم اذیت می‌شوید. اصلا چرا این را رسانه‌ای نکردید؟ترسیدید تیتر بزنیم دیدار رهبر انقلاب با بچه‌محل‌هایش؟ ولی‌امر مسلمین جهان چرا باید شب کریسمس ناگهان زنگ خانه مسیحیان را بزند و بگوید مهمان نمی‌خواهید؟ چرا باید زنگ بزند حال اکبر عبدی را در بیمارستان بپرسد؛ چرا باید دستخط هوشنگ ابتهاج را بشناسد؟ چرا در دیدار رمضانی شاعران، در بیت رهبری برایشان اتاق سیگار تدارک ببینید؟ تقصیر شماست که ما اینطور دلبسته و دیوانه شما شدیم. تقصیر شماست که حالا ما اینطور زمین‌گیریم. جواب این دل‌های شکسته را که می‌دهد آقای من؟ «مهدی مولایی» https://eitaa.com/m_molaie110

این نگاه >>>>>>>>>>