به نظر میرسه شاعر در شعرِ "مو سوختُم مو برشتُم که دیشو نومه نوشتُم" اونقدری از گرما در رنج بوده که امیدی به زندگی نداشته و اون نامه در واقع وصیتنامه بوده.
نمیدونم. شایدم دعوت دوستمو لبیک میگفتم و میرفتم خونهشون تا جیتیآی بازی کنیم و در راستای نهی از منکر و مقابله با بیحجابی، بانوان ساحل نشین رو با ماشین سرقتی زیر بگیریم.
