این همه زحمت بکشی از درخت لیمو بچینی با این همه زحمت آبشو بگیری تازه برای بچهت بسته اینترنت هم فراهم کنی که بیاد بگه شربت آبلیمو دوست نداره؟ پدر مادرا چه صبری دارن
مشاهدات من میگوید در حال حاضر کوچههای زیادی هستند که با غم و شادی اهالی خود غریبه اند. دیگر کمتر کسی سبزیهای آشش را جلوی درب حیاط پاک میکند. و این یعنی مکتب زنانی که عصر به عصر، کوچه را محفل غیبت و صحبتهایشان میکردند در حال شکست و انقراض است. فیالواقع دیوار حرف و صداها را بلعیده. حتی حرفهایی که سهم گوش کوچه بود را هم بلعیده. وقتی دست نیازمند این مکتب رو به افول را به سمت خود دراز دیدم، درنگ بیهوده و چادر گلدار روی سرم بود. حلقهی زنان چادر بر سر، به حلقهی انسانهای شلوغ و باصفای انتهای کلاس بیشباهت نبود و شاید همین شباهت باعث شد زودتر از تصور خودم و شاید آنها، قاطی حرفهایشان شوم و سردربیاورم از راز قیمهها و کیفیت پارک دوبل و غلظت رب گوجههای خانگیشان.
