السلام عليك یا علي بن موسی الرضا امام رضا علیه‌السلام از پدرانشان نقل کردند که: مسلمانان به رسول خدا (ص) گفتند: «ای رسول خدا، کاش هر کس از مردم را که بر او توانایی پیدا می‌کنی مجبور به پذیرش اسلام کنی، تا تعداد ما زیاد شود و بر دشمنانمان نیرومند گردیم.» پس رسول خدا (ص) فرمود: «من هرگز خدا را با بدعتی ملاقات نمی‌کنم که او چیزی درباره آن برایم نفرستاده باشد، و من از آنان که خود را به زحمت می‌اندازند (و کار را بر خود تکلف می‌کنند) نیستم.» صدوق، التوحید (باب المشيئة والإرادة)، ج۱، ص۳۴۲، ح۱۱ میلاد با سعادت ولی‌نعمت ایران، حضرت علی بن موسی الرضا علیه‌آلاف‌التحیة‌والثناء مبارک https://eitaa.com/handschrift

السلام علیك یا علي بن موسی الرضا نماهنگ زیبای: من امام رضایی‌ام... https://eitaa.com/handschrift

شب جمعه است و شب زیارتی آقا امام حسین علیه السلام صلی الله علیك یا أبا عبدالله. صلی الله علیك وعلی جدك وعلی أبیك وعلی أمك وعلی أخیك https://eitaa.com/handschrift

ملاحظه‌ای درباره صلوات برای غیرمعصومان در سال‌های اخیر، در برخی فضاها هنگام ذکر نام امام خمینی یا آیت‌الله خامنه‌ای (هم رهبر شهید سابقا و هم رهبر کنونی)، صلوات فرستاده می‌شود. بررسی این رفتار از منظر فقهی، مستلزم تفکیک دقیق میان «دعا»، «احترام عرفی» و «ذکر عبادیِ توقیفی» است. در منابع قرآنی و روایی، صلوات به‌عنوان ذکری با ماهیت عبادی خاص، به‌صورت صریح درباره پیامبر اسلام(ص) تشریع شده و در سنت شیعی، صلوات بر اهل‌بیت معصوم(ع) نیز تثبیت گردیده است. در مقابل، هیچ نصّ معتبر فقهی یا روایی وجود ندارد که صلوات را به اشخاص غیرمعصوم، از جمله فقیهان یا رهبران دینی و سیاسی، تعمیم دهد. از سوی دیگر، دعا و طلب رحمت برای مؤمنان ــ از جمله عالمان و شخصیت‌های دینی ــ امری مشروع و پذیرفته‌شده در فقه اسلامی است. تعابیری مانند «رحمة‌الله علیه» یا «خدا حفظش کند» در همین چارچوب معنا پیدا می‌کنند. با این حال، استفاده از «صلوات» به‌معنای اصطلاحی آن، فراتر از دعا، وارد حوزه عبادات می‌شود. فقه شیعه بر قاعده «توقیفیت عبادات» تأکید دارد؛ به این معنا که تعیین مصادیق و کیفیت عبادات، نیازمند دلیل شرعی معتبر است. بر این اساس، اگر صلوات برای غیرمعصوم به‌عنوان یک عمل دینیِ مستحب تلقی شود، فاقد پشتوانه فقهی روشن خواهد بود و محل تأمل جدی است. بنابراین، مسئله اصلی نه نفی احترام به اشخاص، و نه داوری درباره جایگاه آنان است؛ بلکه سخن بر سر حفظ دقت مفهومی در کاربرد اذکار عبادی و پرهیز از خلط میان ساحت شریعت، عرف و سیاست است. رعایت این تفکیک، هم با سنت فقهی شیعه سازگارتر است و هم مانع از ابهام در مرزهای قداست دینی می‌شود. https://eitaa.com/handschrift

اندر حکایت روز معلم پشت در می‌ایستد. چندمین سال است؟ شمارش را گم کرده. یک پوشهٔ ضخیم زیر بغلش هست؛ مدارک، مقالات، گواهی‌های دوره‌های آموزشی که هیچ‌وقت به کارش نیامدند. آن‌سوی در، کسی نشسته که پسرخاله‌اش پارسال معلم شد، بی‌آنکه حتی یک روز در صف انتظار ایستاده باشد. او اما هنوز پشت در است. هر سال به او گفته‌اند «امسال نشد، سال بعد». و سال بعد یعنی هیچ‌وقت. درب که باز می‌شود، بوی عطر تندِ آشنایی می‌آید که از اتاق رئیس بیرون می‌زند. عطرِ رانت. عطرِ زد و بندی که سال‌هاست نفس آموزش را در اینجا بند آورده. معلم‌هایی که لیاقتشان از کوه بلندتر است، پشت در مانده‌اند و معلم‌هایی که لیاقتشان به اندازهٔ یک کارت پایان خدمت جعلی است، پشت میز نشسته‌اند. او فکر می‌کند به روزی که بالاخره استخدام شد؛ با پارتی. حالا وجدانش هر روز سر کلاس، مثل یک دانش‌آموز تنبل، روی نیمکت آخر ولو می‌شود و زل می‌زند توی چشمش. بعد می‌رسیم به دانشگاه. جایی که علم، دیگر علم نیست؛ کالاست. استادی که باید دغدغهٔ حقیقت داشته باشد، شده فروشندهٔ دوره‌های آموزشی فلان مؤسسهٔ خصوصی. مقاله می‌نویسد نه برای کشفِ مجهولی، که برای بالا بردنِ اچ-ایندکس. پایان‌نامهٔ دانشجویش را مثل بنگاهی‌ها قیمت می‌گذارد: «این موضوع خوبه، بازار کار داره»، یعنی اسپانسر دارد، یعنی بودجهٔ فلان نهاد پشتش است، یعنی می‌توان از آن پول درآورد. علم تجاری شده، مثل همه چیز دیگر در این ربع مسکون. و دانشجو؟ نگاه کن به ردیف آخر کلاس. چشمی که به تخته نیست، به ساعت است. انگشت‌هایی که به جای قلم، صفحهٔ موبایل را لمس می‌کنند. برای چه درس بخوانند؟ مگر درس خواندن برای کسی آینده آورده؟ بیرون از این کلاس، خیابان‌ها پر است از دکتر و مهندس بیکار. رانندهٔ تاکسی‌ای که فوق‌لیسانس دارد، از پشت فرمان نگاه می‌کند به مسافرش که مدرکش را از فلان دانشگاه آزادِ شهرستان با پول پدرش خریده و حالا در فلان سازمان، مدیر شده. این است چشم‌اندازِ درس خواندن. و معلم، و استاد، میان این همه ویرانی چه می‌کند؟ دهانش را باز می‌کند، کلمه‌ای نمی‌آید بیرون. چند سال پیش، برای تدریس عشق و ذوق داشت. حالا سر کلاس می‌رود، مثل کارمندی که می‌رود اداره. فقط برای حقوق. حقوقی که آن هم به موقع نمی‌رسد، حقوقی که کفافِ اجارهٔ خانه و هزینهٔ درمان مادرش را نمی‌دهد. او که قرار بود در این کشور «بسازد»، خودش دارد از درون فرومی‌ریزد. حالا سر کلاس ایستاده. بچه‌ها یکی‌یکی خواب‌شان می‌برد. نه از بی‌ادبی، از بی‌آینده‌گی. خوابیده‌اند چون بیدار ماندن برای چه؟ بیداری که فردایی را نوید نمی‌دهد. و معلم تخته را پاک می‌کند، غبار گچ مثل روحِ خستهٔ آموزش در هوا می‌پیچد. بعد آهسته، بی‌صدا، در خودش فرو می‌ریزد، روی همان صندلی چوبی پشت میز، و به این فکر می‌کند که تمام زندگی‌اش صرفِ ساختنِ چیزی شده که دارد از بنیان فرو می‌ریزد. این است وضع معلم در این بخش از جهان. محکوم به ایستادن، در حالی که همه چیز در اطرافش فرو می‌ریزد. محکوم به حرف زدن، در حالی که هیچ‌کس گوش نمی‌دهد. محکوم به ساختن، در حالی که خرابی از چهار طرف هجوم آورده. و او می‌ماند، با یک گچ، پشت یک میز، در کلاسی که پنجره‌هایش رو به دیوار باز می‌شود. https://eitaa.com/handschrift

دوباره سایه جنگ دوباره سایه جنگ بر سر این سرزمین سنگینی می‌کند؛ سایه‌ای که هر روز تیره‌تر می‌شود و بر اضطراب نان و جان مردم می‌افزاید. سوء‌تدبیر برخی مسئولان، این ابر تیره را فشرده‌تر کرده و کمبودها را عریان‌تر از همیشه پیش چشم مردم گذاشته است. انگار قرار است هزینه هر خطا، از سفره و اعصاب همین مردم پرداخت شود. در این میان، رضا پهلوی ــ همان «رهبرِ دوره گذار» خودخوانده ــ از بیرون مرزها نسخه می‌پیچد؛ بی‌وطنی که از حمله خارجی به کشورش دفاع می‌کند و با خیالِ آشوب، جوانان را به خیابان فرا می‌خواند. مردی که در عمر نکبت‌بار خود یک روز کار نکرده و چون انگلی از پول مردم ایران ارتزاق کرده، حالا در هیاهوی بحران، سودای تاج و تخت یا رهبری را به قامت خود برازنده دیده است. تلخ‌تر از همه این است که برخی هموطنان، چنان خسته و درمانده‌اند که جنایات دوره پهلوی را به فراموشی سپرده‌اند و همان گذشته را «ایران‌ساز» می‌نامند؛ گویی حافظه تاریخی هم زیر همین سایه جنگ، کم‌جان و لرزان شده است. بعد از تحریر: اثبات شیء نفی ماعدا نمی‌کند. https://eitaa.com/handschrift

شب جمعه است و شب زیارتی آقا امام حسین علیه السلام صلی الله علیك یا أبا عبدالله. صلی الله علیك وعلی جدك وعلی أبیك وعلی أمك وعلی أخیك https://eitaa.com/handschrift

در ماه آوریل سال ۲۰۲۳ میلادی #رضا_پهلوی به همراه همسرش به سرزمین‌های اشغالی مسافرت کردند و در جریان بازدید از سرزمین‌های اشغالی به #حیفای_اشغالی رفته و از مرکز جهانی #بهائیان دیدن کردند. پهلوی در توییتی از بازدید مرکز جهانی بهائی در حیفا خبر داد و نوشت: «یاسمین و من از مرکز جهانی بهائی در شهر حیفا بازدید کردیم، و تحت تاثیر آرامش و زیبایی باغ‌ها، و نیز پیام اتحاد و با-هم-بودنِ آیین بهائی قرار گرفتیم.» پ.ن: فقط یک چیز می‌توان گفت: خاک بر سر بی‌وطن یاسمین و تو بکنند که از بیگانه دریوزه می‌کنی...

قال سیدنا ومولانا الحسین علیه السلام: «أَلَا وَ إِنَّ الدَّعِيَّ ابْنَ الدَّعِيِّ قَدْ رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ: بَيْنَ السِّلَّةِ وَ الذِّلَّةِ، وَ هَيْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ.» ترجمه: بدانید که این زنازاده، پسر زنازاده، مرا میان دو امر نشانده است: میان تیغِ آخته و ذلت. و چه دور است از ما ذلت. https://eitaa.com/handschrift

این روزها که اوضاع کوبا را می‌بینم یاد یادداشت مرحوم استاد رضا بابایی می‌افتم که در مرگ فیدل کاسترو نوشتند: فیدل درگذشت باورهای غلط، از انسان‌های خوب، جنایت‌کار می‌سازد. او چهل سال‌، شرافت‌مندانه ظلم کرد و کشورش را به بن‌بست كشاند؛ تا جهانیان بدانند که آنچه کشوری را آباد می‌کند، نیت‌ها نیست؛ روش‌ها است. https://eitaa.com/handschrift

شب جمعه است و شب زیارتی آقام امام حسین علیه السلام صلی الله عليك یا أبا عبدالله. صلی الله علیك وعلی جدك وعلی أبیك وعلی أمك وعلی أخیك. سلام حسین بی کسای عالم سلام حسین رفیق روز سختی فاتحه زندگیمو میخونم اگه که از تو دور بشم یه وقتی تو اون حسینی که میون گودال بغل وا کردی واسه نیزه ها هم ما نیزه نیستم ما تورو دوست داریم اگه میشه محل بدی به ما هم مهرداد ملکی https://eitaa.com/handschrift

تلاوت آیات ۹-۱۱ سوره مبارک منافقون قاری: ادریس ابکر یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تُلْهِکُمْ أَمْوَالُکُمْ وَلا أَوْلادُکُمْ عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ وَمَنْ یَفْعَلْ ذَلِکَ فَأُولَئِکَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ﴿٩﴾ وَأَنْفِقُوا مِنْ مَا رَزَقْنَاکُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَأْتِیَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ فَیَقُولَ رَبِّ لَوْلا أَخَّرْتَنِی إِلَى أَجَلٍ قَرِیبٍ فَأَصَّدَّقَ وَأَکُنْ مِنَ الصَّالِحِینَ ﴿١٠﴾ وَلَنْ یُؤَخِّرَ اللَّهُ نَفْسًا إِذَا جَاءَ أَجَلُهَا وَاللَّهُ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿١١﴾ https://eitaa.com/handschrift