«⁦♥️⁩»

حال مرا از لبخند هایم نپرس !

حالا از پشت پنجره، خیره به آسمونی‌م که روز رو به شب ترجیح داد. شبِ هزار راز. همیشه این من بخشی از خودش رو جا میزاره میون تاریکی شب. و دائم جمله‌‌ای از فروغ تکرار می‌شه توی ذهن‌م. "چه روشنایی بیهوده‌ای در این دریچه مسدود سر کشید."‌

در غلغله ی جمعی و تنها شده ای باز آنقدر که در پیرهنت نیز غریبی :)

امشب از اون شباست که باید ولم کنید به حال خودم ! باید بزارید سرم تو لاکِ خودم باشه !

یاد او گاهی مانند بختک می افتد روی زندگیت... روی حال خوبت.... روی خنده های ازته دلت.... مثلا وسط جمع نشسته ای ، یا زیر باران قدم میزنی ، یکهو عطری، اهنگی ،صدایی تورا غرق میکند میان طوفانِ غم میان درد جدایی میان خواستن و خواسته نشدن !

توکه رفتیُ منو رها کردی دیگه چه فرقی می‌کنه بعد تو کی اومد؟

اونجا که صادق هدایت میگه: "گاهی آدمی در بیست سالگی میمیرد، ولی در هفتاد سالگی به خاک سپرده میشود."

شبتون بخیر 🌃

وقسم به شیرینی حضورت که تمام لحظه های زندگیم تصویر لبخند دلربایت مقابل چشمانم در حال رقص است!

من گوشه ی امن تنهاییم را فقط باتو تقسیم می کنم :)

به سراغ من اگر می آیید،نرم و آهسته بیایید مبادا ترکی بردارد چینی نازکِ تنهایی من