چقدر این متن از فروغ فرخزاد موده: «هیچ چیز راحتم نمی‌کند؛ نه دریا، نه آفتاب، نه درخت‌ها، نه آدم‌ها، نه فیلم‌ها، نه لباس‌ هایی که تازه خریده‌ام، نمی‌دانم چه‌کار کنم، بروم و سرم را به درخت‌ها بکوبم، داد بزنم، گریه کنم؛ نمی‌دانم»

معمولا وقتی درست میشه که دیگه براش ذوقی نمونده🚶

من وقتی می‌خوام فروشنده رو بپیچونم 🚶😂 #حق_به_توان_بینهایت

کاش دور و بر ما، این همه دلبند نبود و دلم پیش کسی، غیر خداوند نبود

آتشی بودی و هر وقت تو را می‌دیدم مثل اسپند دلم جای خودش بند نبود

مثل یک غنچه که از چیده شدن می‌ترسید خیره بودم به تو و جرات لبخند نبود

هر چه من نقشه کشیدم به تو نزدیک شوم کم نشد فاصله؛ تقصیر تو هر چند نبود!

شدم از درس گریزان و به عشقت مشغول بین این دو چه کنم، نقطه‌ی پیوند نبود

مدرسه جای کسی بود که یک دغدغه داشت جای آن‌ها که به دنبال تو بودند نبود

بعد از آن هر که تو را دید رقیبم شد و بعد اتفاقی که رقم خورد خوشایند نبود

آه ای تابلوی تازه به سرقت رفته! کاش نقاش تو این قدر هنرمند نبود...

پرتقالِ من 🧡