همان بس مرا كه كوچه ای باشد و باران؛

دست ات را به من بده دست های تو با من آشناست ای دير يافته با تو سخن می گويم به سان ابر که با توفان به سان علف که با صحرا به سان باران که با دريا به سان پرنده که با بهار به سان درخت که با جنگل سخن می گويد

شایع؛

‏جایی خوندم نوشته بود: «‌ترجیح میدهم به ذوقِ خویش دیوانه باشم تا به میلِ دیگران عاقل...» زندگی یعنی همین!

ای كاش نبودنت را هم با خودت برده بودی #پرویز_شاپور

‌ من چمدانت را گرفته بودم موج‌ها را گرفته بودم هفت و ده دقیقه‌ی غروب را گرفته بودم تو اما ... از درون راه افتادی ...! #گروس_عبدالملکیان

ما ذره‌ی آفتابِ عشقیم ای عشق برآی تا برآییم

چای دم کن خسته ام از تلخی نسکافه ها؛

تو: تافته ی جدا بافته؛

‏شاملو توی یکی از شعراش به معشوقش میگه «زودآشنای دیریافته»، واقعا تعبیر زیبا و در عین حال غمگین و حسرت‌آلودیه که ساده‌اش میشه همون «کاش چند سال زودتر دیده بودمت»ِ خودمون!