نوشته بود: کسی را چنان دوست داری که برایش بجنگی؟ نوشتم: ازجنگ برگشته ام ، با زخم ها وموی سپید؛ و یاد گرفتم ام صبور باشم و به تماشا قانع!

من دیوانه ام؟ درد مغزم را از کار انداخته؟ حد و حدود تحمل انسانی مسخره است. من هرچیزی را میتوانم تحمل کنم ، خودت می دانی. می شود خواهش کنم وقتی کسی به نهایت درجه ی رنج رسید منفجر شود؟

تو دل بستی به معشوقی که خود، معشوق ها دارد رها کن ای دل غافل، خدای بُت پرستت را

بازهم مانند هرشب تصویرِ چشمان پرفروغت خواب را از من ربوده؛

شبتون بخیر 🌌

گفتی سپیده دم چه دل انگیز و دلرُباست گفتم تبسم تو بسی دلرباتر است گفتی چه دلگشاست افق در طلوع صبح گفتم که چهره ی تو از آن دلگشاتر است...

هرچه گشتم در این شهر نبود اهل دلی که بداند غم دلتنگی و تنهایی مارا ؛

بلدم تکیه کنم باز به دیوار خودم یاحصاری بکشم دور و بر غار خودم بلدم آه به آه از تو بگویم هر بار تا بسازم قفس از غصه ی بسیار خودم